หวัดดีค่ะคุณเอก....หนุ่มนักเดินทาง
- อ้าว....ตอนนี้อยู่กรุงเทพฯ เหรอคะ งานกับการเดินทางอีกแล้วใช่มั๊ยคะ...คนเก่งก็อย่างนี้ล่ะค่ะ
- ละครโรงเล็ก...ที่คุณเอกนำมาให้ชมวันก่อนยังประทับใจครูแอนอยู่ไม่วายค่ะ อาจจะเป็นเพราะครูแอนก็เคยมีประสบการณ์ชีวิตใกล้เคียงกับเรื่องราวในบทละครโรงเล็กของกลุ่มมะขามป้อมที่เค้านำเสนอผ่านงานศิลปะมังคะ...เลยได้อารมณ์และความรู้สึกร่วมด้วย
- แต่...เมื่อวานนี้ ละครโรงเล็กของครูแอน....เป็นเรื่องที่ครูแอนไม่ได้เป็นผู้เขียนบทละคร - หากแต่บทละครในโรงละครของครูแอนคือเรื่องจริงในชีวิตของเด็กเค้าเอง...ที่เค้าเป็นผู้บรรเลงชีวิตของเค้าเองมาโดยตลอด
- การเตรียมนักแสดง - ก็ไม่ต้องมีการคัดเลือกตัวนักแสดงเหมือนละครเรื่องอื่นๆ หากแต่ผู้แสดงคือตัวละครในชีวิตจริงในบางมุมของสังคมไทยเราจริงๆ ที่สำคัญเค้าเหล่านั้นก็ไม่ต้องเข้าคอร์สเรียนการแสดงอีกด้วย เค้าเป็นอย่างที่เค้าเป็นอยู่ ในส่วนของครูแอนคงกระโดดลงมาร่วมเล่นโดยที่ไม่ทันรู้ตัวและตั้งตัวมาก่อน แต่เมื่อรู้แล้วว่าขึ้นมาอยู่บนเวทีนี้แล้ว ครูแอนก็ต้องทำหน้าที่ให้ดีที่สุดเท่าที่ควรจะเป็นในความเป็นครู
- และที่สำคัญไปกว่านั้น เราก็ไม่มีผู้สนับสนุนรายการด้วยล่ะค่ะ เราใช้ใจ...เดิมพันกัน วัดใจกัน...บทพูดที่ออกมาจากปากนักแสดงเลยออกมาจากใจโดยแท้
- ขอบคุณมากค่ะ....สำหรับกำลังใจที่มีมาให้จากแดนเหนือ เมืองปาย...