การมุ่งเข้าสู่ตำแหน่งทางวิชาการโดยยึดเงินตอบแทนเป็นตัวตั้ง มีผลเสียมากมาย ทำลายโอกาสแห่งการเรียนรู้ของทั้งนักเรียน นิสิต นักศึกษา บั่นทอนประสิทธิภาพในการทำหน้าที่ นั่นคือเหตุผลที่ทำให้ผมและเพื่อนๆหลายคน  หันหลังให้กับสิ่งนี้  ชนิดที่ปลุกเสกยังไงก็ไม่ขึ้นเสียที่
      เมื่อไหร่หนอจะมีกระบวนการตามดูคนทำงาน มองหลายๆมิติให้รอบด้าน เมื่อเห็นชัดว่าใช่ก็ลากเขาออกมาจากงานสักระยะหนึ่ง เป็นช่วงสั้นๆ ให้เขาได้คิด พูด เขียน สิ่งสร้างสรรค์ที่เขาทำมา  สัมภาษณ์ยาวอย่างไรก็ได้ ข้ามวันข้ามคืนก็ได้  คนพวกนี้ไม่กลัวอยู่แล้ว เมื่อทนไม่ไหวก็มอบตำแหน่งทางวิชาการให้เขาไปเสีย และปล่อยให้เขากลับไปทำหน้าที่ด้วยชีวิตและวิญญาณของเขาต่อไป ... เป็นลู่พิเศษ  ลู่ที่สอง ที่แตกต่างจากวิธีปกติที่บางคน หรือ อาจหลายคนเคยได้ใช้วิธีฉ้อฉลเข้าสู่ตำแหน่งอย่างไร้ศักดิ์ศรีมาแล้ว ก็ได้
     ผมแอบสังเกตพบว่า ความเห็นแก่ตัว เป็นปฏิภาคตรงกับตำแหน่งทางวิชาการสูงๆ  ของคนบางคน สายวิทย์จะน้อยหน่อย ทางศึกษาศาสตร์ และสังคมศาสตร์พบได้ง่ายกว่า ... รายละเอียดว่าเขาทำอย่างไรกันบ้าง มีครับแต่ไม่พูดดีกว่า ... เพราะแค่นี้หลายคนก็ตำหนิผมในใจแล้วว่า "องุ่นเปรี้ยว