อันที่จริง เขาเรียนภาษาจีนที่โรงเรียนค่ะ

ส่วนภาษาอังกฤษก็สอนด้วยตนเอง

เขาเข้าใจนะคะ แต่ไม่สามารถพูดออกมาในภาษาอื่นได้

นึกภาพนะคะ คงแบบเด็กไทยบ้านเราทั่วไปเลยล่ะ

ที่เรียนภาษาต่างด้าวเยอะแยะ แต่ไม่กล้าพูดภาษานั้นๆ

ยิ่งหากต้องใช้ในการโต้แย้ง การแสดงความเห็น

พี่ไทยเล่นมุกเงียบเท่านั้น ไม่อยากให้ลูกเป็นแบบนั้น

(เพราะตัวเองไม่ใช่คนสงบเสงี่ยมน่ะค่ะ เคยได้คุยกับฝรั่งหลายคน

เขาบอกว่า ถ้าเราไม่พูด ไม่เถียงออกไป เขาก็ไม่เข้าใจหรอกว่า

เรานั้นฟังเขาพูดรู้เรื่องหรือเปล่า ถ้าเราเถียงผิดๆ ไปออกไป

เขาก็ยังเข้าใจได้ว่า เราสื่อสารกันรู้เรื่องหรือเปล่า เป็นต้น)

เรื่องของเรื่อง ก็เพราะต้องการให้เขาฝึกเรื่องภาษานี่ล่ะค่ะ

เด็กวัยนี้ ในมาเลเซียพูดได้ 2-3 ภาษาเป็นอย่างต่ำ

อันได้แก่ ภาษามาเลย์ ภาษาจีนกลาง และ ภาษาอังกฤษ

ในครอบครัวสามีเขาสื่อสารกันได้ถึง 6 ภาษา เป็นเป็ดกันเลยทีเดียว

ข้อเสียมีอยู่ นั่นคืออาจจะไม่ใช่ professional ในทุกภาษา

(แต่เราก็ไม่โปรเช่นกัน) ส่วนข้อดีมีเห็นดาดดื่น เขาไม่เคยกลัวเลย

ที่จะต้องไปที่ไหน เพราะสามารถพูดคุย หรืออ่านออกหมด

อาจจะทำให้ดูเหมือนว่า ความกลัวและความกล้านั้นแตกต่างกับเรา

เด็กในยุคหน้า เราจะไม่รู้เลยว่าอาชีพที่จะคงเหลืออยู่จะเป็นแบบไหน

คงจะเหลือเพียงให้เขาเรียนรู้จะเปิดกว้างต่อภาษา วัฒนธรรม

และการปรับตัวในการใช้ชีวิตง่ายๆ น่ะค่ะ

คิดถึงลูกอะ พรุ่งนี้เช้าตื่นมาต้องรีบโทรหาเป็นอย่างแรก