กลับมาถึงไทยอย่างเหงากว่าที่คิด เอาลูกทิ้งไว้มาเลย์ค่ะ
วัตถุประสงค์คือให้เขาซึมซับวัฒนธรรมบ้านพ่อ ปู่ย่า บ้าง
อยู่เมืองไทยเขาก็ใช้ภาษาไทยเป็นหลัก แม้จะมีเรียนภาษาจีนและอังกฤษ
โอกาสได้ใช้ก็น้อยจนไม่สามารถเรียกว่าใช้งานได้
ไปโน่นลูกก็พูดไทยมันทั้งวัน คนในบ้านต้องมาหัดพูดไทยไปกับลูกด้วยเลย

พรุ่งนี้เขาจะไปเรียนพิเศษ ลักษณะเดียวกับ home school
แต่ที่นั่น เขาก็ใช้ภาษาอังกฤษกับภาษาจีนเช่นกัน
เมื่อเช้านี้ ตอนแวะไปดูสภาพโรงเรียน ท่าทางเขาก็อยากไปเรียนนะคะ
แต่พอเจอเด็กคนอื่น (เด็กอินเดียยังพูดจีนกลางได้เลยง่ะ แฮะๆ)
มาทัก มาถามว่า อายุเท่าไหร่ มาเรียนทีนี่ไหมเพื่อนเยอะมากเลย (ฟังสำนวนคงจะพูดตามผู้ใหญ่)
ลูกชายเอาแต่ก้มหน้า บอกว่า เขาพูดจีน เขาพูดอังกฤษ ไม่มีใครพูดไทยเลย งอแงๆ

จนตอนเย็นนั่งเครื่องกลับไทยตามลำพัง แอบน้ำตาเล็ดเล็กน้อย
ปกติต้องมีคนป่วน คนก่อกวนตลอดเวลา แต่นี่ไม่มี ก็คิดๆๆๆๆๆ มาตลอดทาง
ดีแต่มีฝรั่งออซซี่นั่งชวนคุยอยู่ข้างๆ เลยไม่ค่อยเหงาเท่าที่คิด
พอลงเครื่อง เปิดโทรศัพท์ได้ รีบโทรไปคุยกะลูก เขาก็ร้องไห้ใหญ่ บอกว่าจะกลับบ้าน

เฮ้อ..... เศร้าไปเลย แยกกันครั้งแรกตั้งแต่เกิดเลยค่ะเนี่ย จะได้เห็นฟันคู่ที่จะขึ้นใหม่ทันไหมนะ