สวัสดีค่ะ อ.แสวงที่เคารพ

ได้ชื่อว่าเป็น นักวิชาการ คนหนึ่งค่ะ แต่ไม่เคยแน่ใจเลยว่าตัวเองรู้อะไรมากไปกว่า คนที่ทำจริง หรือ เราชอบเรียกว่า ชาวบ้าน

เมื่อถูกอุปโลกน์ให้เป็น นักวิชาการ แล้วก็จำต้อง ทำตามหน้าที่ แต่มันแห้ง ๆ แล้ง ๆ โหวง ๆ ในใจอย่างที่ท่านว่า เพราะรู้สึกว่าเรา กลวง เหลือเกิน ไอ้ที่เรียนมาเป็นสิบยี่สิบปีก็ไม่เห็นบอกไว้สักหน่อย... พอไปเห็นของจริงก็ยัง งง ๆ งัน ๆ ทำ ๆ ไปสักพักใหญ่ก็อ้อ...เป็นเช่นนี้หรือ  แต่...นักวิชาการหรือข้าราชการบางพันธุ์ เขาเลี้ยงไว้ให้อมโรค....และอยู่ในวงจร... โง่ จน เจ็บ...

โง่ (ห้ามคิดห้ามแสดงความคิดเห็น) จน(ปัญญาเพราะไม่รู้จะคิดสร้างสรรค์ทำไม พูดไปก็แค่นั้น) เจ็บ (สมองและสติปัญญา เพราะไม่กล้าคิดไม่กล้าทำ-ป่วย)

ตอนจะมาเรียนหนังสือต่อ ไปขอบคุณท่านผู้ใหญ่ท่านหนึ่งที่ช่วยแนะนำสั่งสอน ท่านบอกว่า ดี ดี ไปเรียนเสีย จะได้หายโง่ จน เจ็บ อย่าเรียนกลับมาแล้วยิ่งป่วยหนักนะ

คนไม่มีราก รับไว้ใส่ใจ...ตั้งใจรักษาให้ตัวเองหายป่วย...แต่ตอนนี้ก็ยังไม่แน่ใจว่าจะป่วยด้วยโรคใหม่หรือเปล่าค่ะ...