สวัสดีหลานพิมพ์ดีด

ประสบการณ์ตรงที่หลานเล่ามา ช่างเหมือนกับประสบการณ์ตรงของอาเสียกระไร

ลองคิดดูว่านักเรียนคนที่สอบได้ที่หนึ่งของโรงเรียนมาตลอดห้าหกปี จะรู้สึกเศร้าแค่ไหน ที่ต้องตัดใจลาออกในเทอมสุดท้ายของมอปลาย ทั้งๆที่เขาเป็นความหวังของอาจารย์ทั้งโรงเรียน ว่าจะเป็นคนแรกของโรงเรียนที่สอบเอนท์ติด

เพียงเพราะว่าเขารู้ดีว่าที่บ้านไม่มีเงินส่งเรียนแล้ว เงินที่สะสมไว้ได้ถูกนำไปรักษาพ่อหมดแล้ว เขาเลยไปเรียนผู้ช่วยพยาบาลหนึ่งปีแล้วมาทำงานเลยไงจ๊ะ แต่ไม่ต้องเศร้านะเพราะเขามีลูกบ้าดีเดือด เรียนต่อจนเดี๋ยวนี้เขาได้เป็นผู้เชี่ยวชาญนานาชาติไปแล้วครับ

ขอบคุณครับ