เรียน อาจารย์รุจโรจน์ ครับ 

ผมเห็นดีด้วยกับอาจารย์ โดยประสบการณ์เขียนบันทึกผมเองครับ ตอนแรกบันทึกของผมก็คิดว่าจะแยกออกเป็นส่วนๆงานและความสนใจสนตัว

แต่พอเขียนแล้ว ไม่อยากแยกครับ เป็นความรู้สึกที่ต่อเนื่อง เหมือนไดอารี่ที่มีชีวิต มีหลากรสชาด มีพัฒนาการในส่วนความรู้สึก เมื่อเทียบกับบันทึกแรกๆที่ผมเขียนไป กับวันนี้แตกต่างกันพอสมควร ...ครับ

ผมมี๒ Blog แต่อีก Blog ก็ไม่ค่อยได้เข้าไปเขียน

มองว่า วันหยุดผมเขียนเรื่องสบายๆ เที่ยว เฮฮา ตามประสาหนุ่มโสด

พอวันธรรมดา เกี่ยวข้องกับงานที่ต้องแลกเปลี่ยนบ้าง

ผมเขียนออกแนวอาจจะดูวิชาการบ้างเล็กน้อยในวันธรรมดา ก็เพราะอยากต่อยอดและอยากเรียนรู้ เพิ่มจากผู้รู้ทั้งหลายที่โลดแล่นในGotoknow

สิ่งที่ผมเห็นอย่างหนึ่ง คือ ทุกคนรู้จักผมดีขึ้น เพราะบันทึกเองก็บอกบุคลิกของผม บอกตัวตนผม ผมเริ่มมีเพื่อนมากขึ้นเรื่อยๆครับ

Blog คือ ชีวิต

ชีวิตก็อยู่ในBlog

บอกถึงความเป็นผมเองครับอาจารย์