สวัสดีค่ะพี่พรรณา
- ขอบคุณค่ะพี่พรรณา.....ครูแอนเพิ่งกลับจากปัตตานีมาน่ะค่ะ
- ก็....คิดถึงเพื่อนน่ะค่ะ....
- วันที่เราไปกันมีเพื่อนสมัยเรียนประถมไปพร้อมๆ กันกับครูแอน 7 คนค่ะ พอเราไปถึงแม่ของมะดีใจมากค่ะที่เห็นเพื่อนๆ ลูกชายไปทำบุญให้ลูกชายเขาในวันครบรอบ 7 วันตามหลักศาสนาของเขา จนแกเองน้ำตาซึมไปเหมือนกัน พวกเราเองก็เกือบกลั้นไว้ไม่อยู่เหมือนกัน แต่บ้านที่ไปเป็นบ้านยายของมะ....ต่างถิ่นน่ะค่ะ พวกเราเลยต้องกลั้นมันกันไว้ไม่ให้ออกมา
- นั่งได้สักครู่.....พ่อและพี่ชายมะ(พี่แม็ง) พร้อมกับญาติๆ ผู้ชาย...ก็กลับจากสุเหร่าหลังจากที่ไปทำพิธีให้มะเค้า
- พ่อและพี่แม็งเห็นพวกเราก็ยิ้มด้วยอาการดีใจ คำพูดแรกที่พี่แม็งทักพวกเราคือ "โอ้โห...อุตส่าห์มากันครบเลยเพื่อนสมัยเรียนของมะทั้งนั้นแหละที่มากันนิ" พลางบอกเล่าญาติๆ ที่อยู่ทางปัตตานีของเค้าให้ทราบถึงความสัมพันธ์ระหว่างมะและพวกเรา
- หลังจากที่ญาติยกอาหารมาบริการเสร็จแล้ว พี่แม็งก็หันมาคุยกะครูแอนว่า "น้องแอน...คราวนี้ไม่มีใครแซวแล้ว เหงาไปอีกหล่าว เพราทุกครั้งที่มะเจอกับน้อง แอนจะพูดว่า "นี่แหละเรานิ....ครูทิวาสอนแล้วว่าให้ตั้งใจเรียน เห็นมั๊ยเพื่อนเค้าเรียนเก่งๆ กันเค้าเลยไปเป็นครูเลย เราไม่น่าเลย แล้วน้องแอนก็หนีเลย..." ซึ่งเป็นคำพูดประจำตัวมะเค้าเลย แทบทุกครั้งที่มะมักพูดเช่นนี้จริงๆ .... พูดตลอดจนพี่ชายเค้าเองจำได้แทบจะทุกประโยคของน้องชายที่พูดเมื่อเจอกับครูแอน จนถึงทุกวันนี้....พี่ชายเค้าคงคิดถึงน้องชายคนเดียวมากเช่นกัน
- เลยนึกได้ว่า ช่วงแรกๆ ที่มะเค้าพูดแบบนี้ก็ได้สวนกลับเค้าไปว่า "ว่าแต่เรา....ทีนายยังเป็นเถ้าแก่ร้านน้ำชาเลย รับทรัพย์วันละหลายตังค์มากกว่าเราซะอีกน่ะ" พอเจอกันวันหลังมะพูดอีกแล้ว....เลยหลังๆ พอมะเริ่มที่จะแกล้งพูด ครูแอนเลยเริ่มที่จะหนีแล้ว จนเป็นภาพที่พี่แม็งเห็นมาตลอดน่ะค่ะ
- ขอบคุณนะคะพี่พรรณา