หวัดดีค่ะครูแอ๊ว
- มันคงเป็นธรรมดาของชีวิตล่ะค่ะ ที่เราต้องเจอในรูปแบบนี้ในที่สุดไม่วันใดก็วันหนึ่ง
- แล้วแต่ว่าใครจะเจอมันในวันใดของชีวิต ก่อนหรือหลังกัน...เช่นนั้นเอง....
- แต่ครูแอนก็ใช้คำ "ถ้ารู้อย่างนี้...." เหมือนที่ครูแอ๊วกล่าวมาไปแล้วล่ะค่ะ
- เราต่างทราบกันดีอยู่แล้วน่ะค่ะ แต่บางครั้งอาจหลงลืมไปในขณะจิต การฉุกให้คิด....เพื่อจะได้ไม่ประมาทกับชีวิตและการกระทำของเราอาจจะดีกว่ามานั่งสำนึกในภายหลังค่ะ
- ไม่ประมาทกับชีวิตนะคะครูแอ๊ว....โชคดีและมีความสุขกับวันดีๆ ของชีวิตค่ะ
- ขอบคุณค่ะ