เป็นคนหนึ่งที่สนใจ ใฝ่ใจ ที่จะพัฒนาการศึกษาของเด็กไทย ทั้งที่ตัวเองจบวิศวะ และทำงานเป็นวิศวกรนานนับ 10 ปี พบว่าปัญหาขององค์การใหญ่ ๆ อย่าง AIS ก็ยังอยู่ที่บุคลากร ประสบการณชีวิตบอกตัวเองว่า "ความรู้พัฒนากันได้และตามกันทันอย่างแน่นอน แต่สภาวะทางอารมณ์ กลับเป็นเรื่องที่ถ่ายทอดให้กันและกันไม่ได้ สั่งสอนกันไม่ได้ และพัฒนาได้ยาก"(ต้องเข้าใจนะคะ สุภาษิตที่ว่า ความรู้ท่วมหัวเอาตัวไม่รอด เนียะยังใช้ได้ทุกวงการ) ปัจจุบันจึงมุ่งมั่นและตั้งใจมาก ๆ ที่จะหันเหวิถีชีวิตของตัวเองไปเป็นผู้แนะแนวทางสำหรับเด็ก ๆ และผู้ปกครอง(ไม่ขอใช้คำว่าครูนะคะ..ไม่ได้จบมา..แต่ความตั้งใจพัฒนาเต็มเปรี่ยม) เพราะความเป็นแม่ที่ห่วงอนาคตของลูกตัวเองด้วย คิดเห็นภาพของลูกที่ต้องเข้ามาอยู่ในสังคมที่มีความแปรปรวน แก่งแย่งกันสูงอย่างปัจจุบันของตัวเองแล้ว เศร้า สงสารลูกค่ะ แต่ความหวังยังมีเสมอ อนาคตอยู่ในมือของเราในวันนี้ และอนาคตของชาติก็อยู่ที่เด็ก ๆ ในวันนี้เช่นกัน..วิถีชีวิตก็เลยเปลี่ยน..จากวิศวกร ก็อยากเป็นผู้พัฒนาความรู้และอารมณ์ให้แก่อนาคตของชาติไปซะ แล้ว.. เริ่มต้นที่ตัวเราก่อนเนอะ แล้วอะไร ๆ คงดีขึ้นอีกนิด เนอะ ว่า มะ