ไม่เคยเป็นลูกศิษย์.ในห้องอาจารย์..เป็นศิษย์ข้างห้อง ข้าง blog  แต่วันที่ 24-26 มี.ค ที่ศาลายา( fa – KM) คงได้เป็นจริงๆๆ เห็นตัวเป็นๆ ซะที (เชิญมา หล่มสักไม่ยอมมาซะที..จนเป็น ผอ.แล้วจะได้มามั๊ยคะเนี๊ยะ)

            ชอบบทความเลยเข้ามาแลกเปลี่ยน..

 

 เคยถามคนที่มีพฤติกรรมแปลกๆว่า...รู้มั๊ยว่าเราเป็นคนแปลก..

“ไม่รู้..เพราะคนอื่นเป็นคนบอกว่าเราเป็น....เราไม่ได้บอกว่าเราเป็น

 

แอบคุยกับมะม่วงว่า...

รู้มั๊ยว่า..เราเป็นมะม่วง

“ไม่รู้เพราะคนอื่นบอก..ว่าเราเป็น..เราไม่ได้บอกว่าเราเป็น..

 

เราเคยสงสัยและถามตัวเองเหมือนกัน...ว่าเราชอบในสิ่งที่เขาบอกให้เป็นมั๊ย..

และชอบอย่างไหนมากกว่ากัน..เพราะหลายคนบอก..ฝรั่งต่างชาติบอกว่าเราเป็น Mango

แถวข้างบ้านบอกว่าเราเป็นบักม่วง...

คนกรุงเทพ และพวกเขียนหนังสือ.บอกว่าเราเป็นมะม่วง...

 

แต่สิ่งที่เราเป็น..จริงๆคือ สารและสารอาหารที่อยู่ในตัวเรานี่แหละ..อาจมีมากน้อยแต่ละลูก แต่ละใบ แต่ละต้น แต่มีเหมือนกัน..

นั่นแหละธรรมชาติให้มา..อัตลักษณ์

 

แล้วคนละ มนุษย์ละ..คิดยังไง? 

ไม่ว่าจะถูกเรียกว่าอะไร...หรือบอกว่าให้เป็นอะไร..คือสิ่งที่คนอื่นบอก..

แต่สิ่งที่เป็นจริงคือ...ส่วนประกอบที่เป็นชีวิตเราไง?

อะไรละ

อาจารย์ ดร.วัลลพ ปิยะมโนธรรม นักจิตวิทยาบอกว่า..

อินทรีย์ (กายและใจ)  สิ่งแวดล้อม (มีแต่อินทรีย์ไม่มีสิ่งแวดล้อมอยู่ไม่ได้) มายา.(สิ่งที่ไม่เห็น..แต่มีอิทธิพล..เช่นกลัวผี)..ทั้งหมดนี่แหละ..ชีวิต  หอมปากหอมคอ..แค่นี้นะคะ..ขอบคุณประเด็นดีๆ