สวัสดีครับ
- มาให้กำลังใจ
- ผมเองแม้จะเข้มแข็ง ให้ข้ามเขา ลงห้วย ขึ้นดอย ลงดอย บุกป่า ฝ่าดง ไม่เคยหวั่น
- แต่มีบางครั้งที่อ่อนไหว และหวั่นไหวกับความรู้สึกที่หว้าเหว่ เปล่าเปลี่ยวเดียวดาย
- บ่อยครั้งเมื่อเกิดขึ้น ไม่มีใครคอยให้กำลังใจ มีแต่ตัวเอง เป็นเพื่อนคอยปลอบ ประโลมตัวเอง
- ดั่งพุทธสุภาษิต ที่ว่า อตฺตาหิ อตฺตาโน นาโถ ตนแลเป็นที่พึ่งแห่งตน
- ขอบคุณครับ