เห็นด้วยกับความคิดเห็นของคุณสิทธิรักษ์ครับ  ถอยเพื่อรุกก็ดีนะครับ เพราะการเดินหน้าอย่างเดียวอาจจะไม่ได้เก็บสิ่งที่ตกหล่นอยู่ระหว่างทางครับ ถอยมาเติมพลังแล้วเดินต่อครับ ผมเชื่อว่าถึงจะไม่ถึงเส้นชัยก็ยังส่งไม้ต่อให้ลูกหลานข้างหลังได้เดินต่อเร็วขึ้นครับ

สำหรับเรื่องของการกอดกระผมก็เพิ่งจะได้รับการกอดจากท่านผู้อำนวยการประเสริฐ หอมดี ในวันเลี้ยงส่งที่ท่านจะไปดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการสถาบันส่งเสริมการศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัยภาคเหนือ ทำให้ได้รับรู้ถึงความห่วงใย แล้วทำให้รู้สึกอบอุ่นใจครับ คล้ายๆกับตอนที่กอดคุณพ่อคุณแม่เวลาจะกลับมาทำงานที่ประจวบฯเลยครับ 

ส่วนการกอดที่ภูเก็ตกระผมก็จะติดตามต่อไปครับ