อ่านบทความคุณจตุพรแล้วทำให้ผมนิ่ง....

นึกถึงตอนที่ผมเคยไปบาร์อะโกโก้ที่หาดใหญ่.....

เห็นคนเชียร์แขกที่มานั่งด้วยอายุพอสมควรแล้ว ส่วนเด็กที่โชว์คนแรกเป็นสาวรุ่นอยู่

ผมประทับใจในตัวเธอมากที่หน้าตาน่ารัก น่าเอ็นดู

ดูโชว์หลากลาย.....มีทั้งสาวน้อยสาวใหญ่ กระเทยแท้ กระเทยแปลง

ผมนึกในใจว่า ต่อไปสาวรุ่นคนนั้นจะทำงานอะไรต่อไป

หรือจะก้าวมาเป็นสาวเชียร์แขกหรือจะเป็นนักแสดงโชว์เทคนิคที่ยากๆ ในวงการนี้ต่อ

ผมดื่มเบียร์ไปสองขวดคิดไปก็เริ่มขมๆ ฝาดจนดื่มไม่ลง

คนที่ไปกับผมเห็นผมนิ่งเงียบ

นึกว่าผมตกตะลึงชอบใจมองตาไม่กระพริบก็ไม่กวน

บอกตรงๆ ว่าผมไม่เข้าใจชีวิตคนในนี้เท่าไหร่

แต่วันนี้ได้ฟังที่คุณจตุพรพูดคุย ทำให้รู้เรื่องโลกนี้มากขึ้น

เรื่องค่าใช้จ่ายเป็นความจริงที่ว่านับวันยิ่งมากขึ้นทั้งๆ ที่กินใช้แบบเดิมแต่รายได้ไม่ได้กระดิกขึ้นตามค่าใช้จ่ายเลย

ข้าราชการผู้น้อยอย่างผมที่เจียมตัวกินน้อยใช้น้อยยังพออยู่ได้

แต่ถ้ามีครอบครัวแล้วผมก็ไม่มั่นใจเหมือนกันว่าจะเลี้ยงดูไหวไหม

แล้วคนบนดอยที่คุณจตุพรว่าเขากินอยู่ได้อย่างไร ผมไม่รู้....

แต่ทุกอย่างปัจจุบันมันเป็นเงินไปแทบทุกอย่างแล้ว

ขออภัยที่ไม่มีความรู้มาแลกเปลี่ยน แต่มาระบายความรู้สึกล้วนๆ

ปล. โชว์ที่ผมไปนั่นเมื่อปีก่อนแล้ว

โชว์ที่คุณจตุพรไปท่าจะเร้าใจกว่าที่ผมเห็นพอสมควร

 โลกเราไม่หยุดหมุนจริงๆ นะเนี่ย