อ่านๆ ไปก็พยามยามนึกถึงประโยชน์ของความโกรธอยู่เหมือนกันนะ นึกได้บางอย่าง ไม่ไม่แน่ใจว่าจะเป็นประโยชน์มั้ยนะ

1. ความโกรธ...ทำให้เรานับเลข 1 ถึง 100 จบได้อย่างรวดเร็ว
2. ความโกรธ...ทำให้คนรอบข้าง ได้ใช้ความคิด วิเคราะห์ พิจารณาถึงเหตุว่าทำไมถึงโกรธ

ยิ้มๆ ด้วยความข้างๆ คูๆ

ข้อสองเคยใช้แล้วได้ผล จำได้ว่าสอนเด็กอยู่กลุ่มนึง เป็นกลุ่มที่สนิทกันมาก เนื่องจากอายุใกล้ๆ และสอนแบบไม่ซีเรียส วันนั้นไม่รู้เกิดอะไรขึ้น เด็กๆ คุยกันเหลือเกิน เราก็บอกว่าวันนี้ไมค์มันไม่ดี เปิดแล้วมันหอน ฉะนั้นจะไม่ใช้ไมค์นะ คุยได้แต่เบาๆ เพราะเสียงเราค่อย ไม่อยากตะโกน เพราะสามชั่วโมงมีหวังตาย เตือนครั้งที่หนึ่ง เค้าก็เงียบ...แล้วก็คุยกันต่อ เตือนครั้งที่สอง เงียบ...แต่ยังคุยต่อ ชักเริ่มโกรธแล้วนะ โกรธที่เราใจดีแล้วไม่ให้เคารพกันบ้าง

ครั้งที่สาม...ไม่เตือนแล้ว ยืนนิ่งๆ ไม่พูดอะไร (เพราะโกรธ) อยู่สักห้านาที เห็นทีว่าทั้งห้องไม่หยุดคุยแน่ๆ เราก็เก็บของเงียบๆ เดินออกไปจากห้องแบบไม่พูดอะไร (อาการโกรธของเราคือเงียบ)

สักพักหัวหน้าห้อง เดินมาที่ห้องพัก มาขอโทษ...มาสัญญาว่าจะไม่คุยกันอีกแล้ว หลังจากนั้นก็ไม่คุยกันจริงๆ (พูดค่อยๆ กันเอา)

ตอนนั้นเราก็รู้สึกผิดมาก ที่ไปโกรธนักศึกษา แล้วออกจากห้องอย่างงั้นไปได้ยังไง ไม่น่าเลยจริงๆ ... ต้องระงับความโกรธให้ดีกว่านั้นหน่อย แต่อย่างน้อย วิธีนั้นนักศึกษาก็รับรู้ได้ และรู้จักมาขอโทษด้วย

ตอนนี้เด็กเหล่านั้นจบกันหมดแล้ว ทำอะไรกันอยู่น้า