ประเด็นที่อยู่อาศัยตามความหมายของundp อาจจะมากไปในความรู้สึกของชาวบ้านทั่วไป แต่อาจเป็นมาตรฐานของบ้านในสังคมปัจจุบันก็ได้ เท่าที่มีประสบการณ์ ตอนน้าฝากเจอภัยพิบัติ น้ำท่วมคีรีวง คนในชุมชนและพรรคพวกเพื่อนฝูงที่เคารพรักน้าฝากช่วยกันลงขันสร้างบ้านให้ ทั้งวัสดุอุปกรณ์และแรงงาน ในชุมชนทั่วไปคนที่ไม่มีบ้านก็อาศัยเครือญาติ ให้ใช้ที่ดินและปลูกกระต๊อบเล็กๆ สวัสดิการที่อยู่อาศัยในสมัยก่อนคือการซอแรงสร้างบ้านคล้ายๆวงแชร์
ในชุมชนจะเน้นความเท่าเทียมเพราะถือว่าต่างก็มีมือมีตีนเหมือนกัน จึงใช้การแลกเปลี่ยนแรงงานเป็นหลัก คนที่ได้รับการช่วยเหลือส่วนใหญ่จะผ่านระบบเครือญาติ นอกจากคนที่เป็นที่เคารพรักทำงานช่วยเหลือส่วนรวมมากจริงๆหรือช่วยเหลือตัวเองไม่ได้จริงๆด้วยเงื่อนไขที่ไม่ใช่มาจากความไม่รับผิดชอบ เช่น พิการ คนแก่ถูกทอดทิ้ง ชุมชนถึงจะเข้ามาช่วยเหลือ แต่ก็ผ่านระบบเครือญาติเช่นกัน ถ้าเครือญาติไม่สนใจก็ยากที่จะได้รับการดูแล กลายเป็นวงเวียนชีวิตในทีวี

วิถีใหม่ของสวัสดิการชุมชนด้านที่อยู่อาศัยคือการขยายงานของกลุ่มการเงินชุมชนเพื่อกู้ยืมและสงเคราะห์เล็กๆน้อยๆจากผลกำไร เช่น มีบางกลุ่มตั้งสวัสดิการซ่อมบ้านในกรณีเกิดภัยธรรมชาติ เป็นต้น ซึ่งเป็นระบบแลกเปลี่ยนแรงงานอย่างเท่าเทียมกันนั่นเอง

ที่จริงสวัสดิการที่อยู่อาศัยในชุมชนที่สำคัญคือ วัด
ในแง่หลักคิดของชุมชน ทุกคนเท่าเทียมกัน ถ้าจะได้รับการช่วยเหลือต้องมีอะไรพิเศษกว่าคนอื่นๆ เช่น ถือศีลมากกว่า คือบวชเป็นพระ หรือช่วยเหลือตัวไม่ได้ วัดก็เป็นที่พึ่งพิงได้ แต่ต้องมีใจช่วยเหลืองานส่วนรวมเท่าที่ทำได้ด้วย เช่น เป็นเด็กวัด นอกนั้นเครือญาติต้องเข้ามารับผิดชอบ

ชุมชนมีเกณฑ์ในการช่วยเหลือกันชัดเจน ประเด็นสำคัญ ศีล      ในขณะที่รัฐมีความแตกต่าง ถือว่าทุกคนเป็นประชาชนต้องช่วยเหลือโดยเฉพาะคนด้อยโอกาส