กลับไปเป็นคนธรรมดา ..ธรรมดา
คืนกลับสู่วันเวลาของตัวเอง
เดินวิ่ง  นอนนั่ง,  ฟังเพลง
ร้องตะเบงตามใจในวิถีตน

;

ถอดหัวโขนออกวางอย่างอิ่มสุข
ประหนึ่งพ้นทุกข์อันหมางหม่น
ฝ่าเส้นทางท่ามวิถีที่สับสน
เพียรหวังการหลุดพ้น, ถนนมายา

เออว่ะ..ส่องกระจกสะทกสะท้าน
นี่เราเกรียมกร้าน – นานนักหนา
บนศีรษะหงอกขาวพร่างพราวตา
ดูสิดูตีนกา ...  สง่าจริง

....

นี่เป็นกลอนที่เขียนขึ้นเมื่อวานหลังจากได้รับอนุมัติให้ออกจากงานบริหาร ...เพราะถูกแช่ไว้ร่วมสามเดือนเศษ   

จากนี้ไปไม่ได้เป็นหัวหน้าใคร ..กลับมาเป็นหัวหน้าตัวเอง, หัวหน้าครอบครัวอย่างเต็มยศ

...

เลยไม่รู้ว่าที่แชร์มานี้เกี่ยวกับบันทึกของคุณเม้ง หรือเปล่า ...

ขอบคุณครับ