วันนี้,  ฟังเสียงหัวใจของตนเอง  เลยเขียนกลอนเล่น ๆ แต่ยังไม่เจอ.. เลยนำมาฝากพี่อึ่งอ๊อบเป็นคนแรก

กลับไปเป็นคนธรรมดา ..ธรรมดา
คืนกลับสู่วันเวลาของตัวเอง
เดินวิ่ง  นอนนั่ง,  ฟังเพลง
ร้องตะเบงตามใจในวิถีตน

ถอดหัวโขนออกวางอย่างอิ่มสุข
ประหนึ่งพ้นทุกข์อันหมางหม่น
ฝ่าเส้นทางท่ามวิถีที่สับสน
เพียรหวังการหลุดพ้น, ถนนมายา

เออว่ะ..ส่องกระจกสะทกสะท้าน
นี่เราเกรียมกร้าน – นานนักหนา
บนศีรษะหงอกขาวพร่างพราวตา
ดูสิดูตีนกา ...  สง่าจริง