แต่เราต้องมีการวางแผนการผลิตอย่างเป็นระบบเพราะพืชแต่ละชนิดเค้ามีอายุการใช้งาน อย่างสบู่ดำจะให้ผลได้กี่ปี พอครบอายุก็ต้องตัดทิ้งแล้วมีแปลงไหนที่จะมีผลผลิตป้อนออกมาอย่างต่อเนื่อง ฯลฯ สิ่งเหล่านี้ต้องคิดทั้งนั้นเนาะคะพี่บางทราย.. ไม่ใช่เฮตามๆกันและหยุดแค่การเป็นผู้ผลิตวัตถุดิบขั้นต้นเท่านั้น อย่างข้าวหอมมะลินี่ถ้าเบิร์ดจำไม่ผิดมีคนเอาไปทำสบู่นะคะ เห็นว่าทำให้ผิวนุ่มสวยหรือไงนี่แหละค่ะ  จมูกข้าวเราเอาไปทำอะไรได้บ้าง  ฟางข้าว แกลบ  ตัวข้าวเองมีสารอะไรที่สามารถต่อยอดไปเป็นผลิตภัณฑ์อาหารสำหรับผู้ป่วยโรคต่างๆได้บ้าง หรือสกัดทำเครื่องสำอางค์ได้มั้ย ฯลฯ  เหล่านี้ต้องจับมือกันอย่างจริงจังนะคะ

เรื่องแผนการผลิตนี่ก็สำคัญอย่างน้องเบิร์ดกล่าว พี่พอมีประสบการณ์อยู่บ้างในการสนับสนุนเกษตรกรผลิต Contract farming cash crop และมีเพื่อนร่วมงานที่เป็นนักเกษตรที่มีประสบการณ์ด้านนี้บ้าง

 

แผนแม่บทชุมชน และการต่อยอดด้วยการวิจัยจะทำให้เรามีผลผลิตที่หลากหลายและไม่ซ้ำกัน อย่างต้นแบบของโอทอปที่ญี่ปุ่นเค้าสามารถผลิตภัณฑ์ต่างๆจากมะนาวได้ตั้ง 500 ชนิด เพราะเค้ามีความรู้จริงในมะนาวและมีการวิจัยต่อยอดออกไปเรื่อยๆจากสิ่งที่เค้ามี..นี่ก็คือเหตุผลหลักอีกอันหนึ่งที่โอทอปของเราพัง เพราะเราไม่ได้ดูว่าเรามีอะไรในพื้นที่บ้างและศึกษาอย่างจริงจังก่อนจะผลิตเพื่อใช้ในพื้นที่ของเราก่อน ไม่ใช่การผลิตเพื่อขายตลาดนอกพื้นที่อย่างที่เป็นมานะคะพี่บางทราย

ใช่แล้ว เราขาดงานวิจัยต่อยอดในระดับเพื่อชาวบ้านอย่างจริงจัง ที่มีอยู่ก็เพื่อธุรกิจขนาดใหญ่  อาจจะมีบ้างแต่ข้อมูลเหล่านี้เราเองต้องวิ่นเป็นตาบอดคลำช้างบ้าง เพราะไม่รู้อยู่ไหนบ้าง เราผ่านประสบการมาบ้างก็พอเดาได้ว่าคณะเกษตรศาสตร์ทุกมหาวิทยาลัย สถาบันวิจัยต่างๆ และระบบ Internet ที่เข้าไปตรวจสอบโดยตรงต่อห้องสมุดมุกมหาวิทยาลัยน่าจะทำได้นะ  

พี่นุชพูดถูกว่าเราต้องลุกขึ้นเองในแต่ละชุมชน และพี่บางทรายก็พูดถูกว่าในแต่ละชุมชนนั้นกว่าจะทำให้เกิดได้แทบตาย และเค้าต้องการพี่เลี้ยงที่จะเดินเคียงข้างกับเค้าไปตลอดเส้นทางแม้เมื่อเค้าแข็งแรงแล้วก็ตาม...เฮ้อ..ยังมีอะไรอีกมากมายที่เราๆท่านๆต้องช่วยๆกันทำเนาะคะ

เรื่องใจน่ะเราให้เขาเกินร้อย แต่เราต้องอดทดมากๆเพราะปัญหาที่เขามาปรึกษาเรามันร้อยแปด เขาไม่มีที่พึ่ง พอเราสนิทสนมกับเขา เขาก็เอาเรื่องร้อยเรื่องพันเรื่องมาปรึกษาเรา จำนวนไม่น้อยที่เราไม่ได้เกี่ยวข้องด้วย แต่ก็ต้องแนะนำเขาต่อไป บางทีควักเงินแถมให้อีก ขับรถไปส่งอีก อิอิ 

แน่นอนชาวบ้านรักเรา จะไปจะมาก็เป็นห่วงเป็นใย แต่การยกระดับเขาขึ้นมาอย่างใจต้องการนั้น ใช้เวลามาก ยกเว้นบางจุดบางที่ ที่มีคนที่มีศักยภาพอยู่บ้างก็ถือว่าโชคดีไป อิอิ  

ส่วนข้อมูลต่างๆนั้นมีหลายแหล่งค่ะ ก.วิทย์และเทคโนโลยี่ก็น่าจะช่วยได้ กรมส่งเสริมการเกษตรก็น่าจะมีวิจัยเยอะ  แต่เบิร์ดจะถนัดกับข้อมูลใกล้ตัวก็เลยจะมุ่งไปที่ มหาวิทยาลัยใกล้บ้านค่ะพี่บางทราย ตามคณะหรือภาควิชาต่างๆทั้งอุตสาหกรรมเกษตร เคมี วิทยาศาสตร์ เกษตร ฯลฯ เพื่อจับมือกับอาจารย์ทำวิจัยในพื้นที่น่ะค่ะ  ต่อยอดจากวิสาหกิจชุมชนแบบที่พี่บางทรายทำไงคะ

พอเดาออกครับว่าควรจะติดต่อกับใครบ้าง ในระดับเรา แต่ชาวบ้านคงยากนะที่จะหาข้อมูล ยกเว้นว่าที่นั้นๆจะมีเจ้าหน้าที่ศูนย์ถ่ายทอดเทคโนโลยีที่สนใจงานและสนับสนุนชาวบ้านเต็มที่ก็พอหวังได้

เอ..พี่ชักสงสัยว่าน้องเบิร์ดนี่ เก่งรอบด้านจริงๆ เจ้านายรักตายเลยเก่งแบบนี้ เป็นนักอะไรกันแน่นี่ อิอิ

ขอบคุณหลายเด้อครับที่ช่วยเรื่องข้อมูล และแลกเปลี่ยนกัน