บันทึกนี้ น่าสนใจยิ่งสำหรับอาตมา เพราะตอนเด็กๆ ชอบคณิตศาสตร์ แม้พยายามหัดดนตรีอยู่บ้าง ก็ไปไม่ถึงไหน (คงทำนองเดียวกับอาจารย์ กมลวัลย์ ... แต่อาตมาร้องเพลงก็ไม่เป็น ตอนวัยรุ่น เมื่อถูกบังคับให้ออกกลางที่ประชุมชน มักจะขออนุญาตเปลี่ยนจากร้องเพลงเป็นเล่านิทานแทน...)
ตามที่คุณโยมว่ามาและความเห็นอื่นๆ... นับว่ายังชี้ชัดไม่ได้ว่า อย่างไหนเป็นเหตุหรือเป็นผลกันแน่... ทำให้อาตมานึกถึงคาถาหนึ่งในคัมภีร์วิสุทธิมรรคว่า
- ผลอย่างเดียว มาจากเหตุอย่างเดียว ก็มิใช่
- ผลอย่างเดียว มาจากเหตุหลายอย่าง ก็มิใช่
- ผลหลายอย่าง มาจากเหตุอย่างเดียว ก็มิใช่
- แต่หลักการในการอธิบายว่า ผลอย่างเดียวมาจากเหตุอย่างเดียว มีอยู่
เมื่อถือเอาตามนัยนี้ การที่เราจะถือว่า ความสามารถทางคณิตศาสตร์มีสาเหตุมาจากความสามารถทางดนตรี จึงอาจเลือนลอยเกินไป... เพราะอันที่จริง ความสามารถทางคณิตศาสตร์อาจมาจากสาเหตุหลายอย่าง และความสามารถทางดนตรีก็อาจเป็นสาเหตุของอะไรๆ อีกหลายอย่าง... ประมาณนี้
เจริญพร