สวัสดีครับ

เคยตระเวนไปตามหมู่บ้านชาวเขาอยู่บ้างเหมือนกัน

มีภาพแปลกตาน่าสนใจมากมาย

แต่มีปัญหาในการเรียกชื่อ

ได้ยินว่าบางชื่อที่เรียก เจ้าของชื่อก็ไม่ปลื้ม เพราะมีกลิ่นอายความดูถูกดูแคลนติดอยู่ในคำศัพท์

เมื่อต้องเขียนหรือเอ่ยถึง จึงต้องใส่ไปทั้งสองชื่อ รุงรังหน่อย เมี่ยน (เย้า) อาข่า (อีก้อ) ฯลฯ ทั้งนี้เพราะมีการใส่อคติเข้าไปในคำศัพท์นั่นเอง

อีกทางหนึ่ง มีการเลี่ยงศัพท์ไปเรื่อยๆ อย่างที่น้องเอกว่า ชาวเขา ชาวไทยภูเขา ฯลฯ ลาวโซ่ง เป็นไทยโซ่ง เป็นไทยทรงดำ งงไปหมด

• ยกยาวไปถึงศัพท์อื่นๆ ก็มีการสร้างศัพท์ใหม่ที่ดูหรู แต่ฟังไม่รู้เรื่อง และสับสน เช่น อัตลักษณ์ เอกลักษณ์ (ใช้กันสับสน ทั้งๆ ที่มีนิยามอยู่แล้ว) พื้นเมือง พื้นบ้าน พื้นถิ่น ท้องถิ่น ฯลฯ

ถ้ามีโอกาสคงได้เยี่ยมบ้านชาวเขาอีกแน่ๆ ขอบคุณครูแอนที่นำภาพสวยๆ และเรื่องราวดีๆ มาฝากครับ