บางทีคำว่า "ตะแกรงร่อนทอง"ที่ผมเขียนขึ้นดูเหมือนอหังการ์นะครับ แต่ผมรู้สึกแบบนั้นจริงๆ ว่าผมได้สัมผัสคนดีๆผ่านโลกเสมือนแห่งนี้ตั้งแต่ความคิด จรดอักษร แต่ยังไม่เท่านั้นการได้พบปะกัน คุยกัน และทำกิจกรรมดีๆเพื่อสังคมร่วมกัน

ใครจะเคยได้สัมผัสรสกอดแบบตัวช้ำในสังคม Gotoknow ได้เท่ากับคนที่นี่ กอดที่เป็นความรู้สึกดีๆจากใจเทสู่ใจ

รู้หรือไม่ว่า

เพียงแต่ผมกระซิบเบาๆผ่านบันทึก ว่าที่นี่(แม่ฮ่องสอน)เราขาดแคลนผมก็ได้รับธารน้ำใจจากพี่น้องชาว Blog ไหลหลั่งมาไม่ขาดสาย

ผมทำโครงการดีๆปันน้ำใจสู่แดนดอยมาปีที่สามแล้ว แต่ละปีมีสิ่งของมากมายเต็มบ้านของผม เพื่อนำไปมอบให้กับผู้ที่ขาดแคลน ของที่ส่งมาชุดแล้วชุดเล่า

สามปีที่ขอรับน้ำใจ...เป็นสิ่งประจักษ์

ปีนี้

• ของบริจาค หลากหลาย มากมาย เสื้อผ้า ผ้าห่ม เครื่องเขียน ของเล่น หนังสือธรรมะ ซีดี และน้ำใจ Blogger บางท่านลงทุนมาหาผมที่ปายเลยก็เยอะ
• มีเด็กชายคนหนึ่งที่ต้องการทุนการศึกษาตอนนี้ก็ได้แม่บุญธรรมที่ไม่ประสงค์ออกนามใน Gotoknow เรียบร้อยไปแล้ว
• ผมไปออกหน่วย พอ.สว.ได้พบเห็น โรงเรียนที่ขาดแคลนสิ่งก่อสร้างบางอย่าง ก็ได้เขียนลงในบันทึก ตอนนี้มีผู้ประสงค์จะจัดสร้างแล้ว...คตาดว่าเมษายนแล้วเสร็จ

และ อีกมากมาย..ที่ผมได้รับ ได้ประจักษ์กับตนเอง

ท่านเหล่านี้มีน้ำใจดั่งเช่น "ทอง"

มีคุณค่า มีน้ำใจ ไม่ใช่แค่คำพูดแล้ว

และ เราเห็นเฮฮาศาสตร์นั่นไหมครับ...จุดเริ่มต้นความสุขที่ก่อตัวกลายเป็นกองทัพความสุขไปทั่วทุกภาคของประเทศไทยแล้ว..

ถือโอกาสนี้ประชาสัมพันธ์ เฮฮาศาสตร์ ๔ ที่๓เก็ตไปด้วยเลยครับ ช่วงเมษาฮาวายครับ พักร้อนโดนน้ำทะเลให้ชุ่มปอด

นายเอกก็จะไปครับ จะถือโอกาสนี้ไปชิมน้ำทะเลสักหน่อย น่าจะเค็มเหมือนที่ครูสอน...จะเก็บใส่ขวดไว้ด้วย :)

ขอบคุณทุกท่านครับสำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง