อาจารย์วาสนาครับ

ณ บ่ายของวันศุกร์ ที่พอจะมีเวลาอ่านและตอบบล๊อคทันที (ไม่ต้องรอหลังเลิกงาน)

ขอบคุณครับ

ผมเป็นได้ก็เพียงนักเดินทางครับ

เดินทางไปในเส้นทางธรรม ไม่เห็นที่มา ไม่เห็นจุดจุด หรือหากเห็นก็อยู่ลิบๆ

หากจะมีอะไรที่อยู่ในผืนฟ้า เช่นที่อาจารย์เอ่ย ก็คงเป็นเพียงหิ่งห้อย ที่ไร้ตัวตนในช่วงวันแต่ส่องแสงพอสังเกตุเห็นในตอนกลางคืน

ชีวิตคนเราสั้นนัก การแก้ปัญหาในตัวเองเป็นประการแรก ทำจิตใจให้ปราศจากความทุกข์

มีสติและความสมดุลย์ในจิตใจ

มีแต่ความอยากจะเรียนรู้และเผยแพร่ความรู้ แม้เพียงน้อยนิด

เพื่อประโยชน์ของคนอื่น

มีวิสัยทัศน์ในทางเดินข้างหน้า หากพรุ่งนี้ยังมี....

เพียงแค่นี้ ก็ถือว่าเป็นการเดินทางแต่ละก้าวที่มีค่าครับ

ผมอยากจะยกเรื่องเศรษฐกิจพอเพียงที่อาจารย์ได้เล็งเห็นแล้วเช่นกันว่ามีประโยชน์มาก

ปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงเป็นธรรมะครับ นำไปใช้อย่างจริงจัง ก็คือการปฏิบัติธรรมด้วยเช่นกัน

และเศรษฐกิจพอเพียงนี้จะเป็นทางออกสำหรับโรงเรียนและนักเรียนของอาจารย์เช่นกัน

ศึกษาดีๆ พิจารณาดีๆ จะเห็นขุมทรัพย์ในนั้นครับ

3 ห่วง 2 เงื่อนไข สำคัญที่สุดคือเริ่มจากตัวเองก่อนเป็นอันแรกครับ

หาโอกาสพบและสนทนากับท่านเอกชัยครับ อาจจะเชิญคณะเฮฮาศาสตร์หรือสมาชิก G2K ไปเยี่ยมโรงเรียนอาจารย์ก็น่าจะเป็นไปได้

ด้วยความปรารถนาดี