ด้วยหัวเรื่องที่น่าติดตาม และพอตามมาด้วยภาพที่สะดุดใจ

เป็นเหตุให้อยากรู้  พออ่านแล้ว ก็ ไม่แน่ใจที่จะบอกว่าเข้าใจความรู้สึกผู้เล่า รู้เพียงว่ามีหลายอย่างมันคือความรู้สึกผมเหมือนกัน

"เรื่องเล่าของความประทับใจ

บ่อยครั้งบ่นให้ใครฟังมากไม่ได้

หากไม่ได้มีเชื้อความพึงใจ

หรือสายใยเกี่ยวพันความเข้าใจในเรื่องราวเดียวกันเหล่านั้น

ใครที่เคยกินน้ำปลาคลุกข้าวสวยร้อน

กินไข่ด้มคลุกน้ำปลากับข้าว

ตำนานของมานี มานะ ชูใจ ปิติ และเจ้าแก่

ยังคงเป็นมนต์เสน่ห์อันยิ่งใหญ่" ถูกต้องครับ

ความจริงผมยังนึกย้อนไปสมัย เด็กชายใหม่ รักหมู่ เป็นเด็กดี ตื่นนอนแต่เช้าๆ...

หรือ บัดนั้นพระยาพิเภกยักษี เห็นพระองค์ทรงโศกโศกี...

หรือแม้แต่  ซอง หนึ่ง เป็นซอง  ซองๆเป็นสี่ ซองซามหก...ด้วยซ้ำ

ขอบคุณครับที่นำมาเล่า แม้จะนาน แต่ผมเพิ่งผ่านพบ