สวัสดีคะคุณหมอ  ขออนุญาตแลกเปลี่ยนประสบการณ์ในเรื่องการเดินทางสู่โรงพยาบาลคุณภาพ  ของโรงพยาบาลหนองจิก  

... เราเป็นโรงพยาบาลที่เดินไปสู่โรงพยาบาลคุณภาพ ด้วยความสับสนพอสมควร   ถ้าเปรียบเทียบกับการเดินป่า ก็ไม่มีคนนำทาง  อาจมีเข็มทิศติดตัวอยู่บ้าง  แต่ก้สอบตกวิชาลูกเสือ และเนตรนารี  เราจึงดูเหมือนว่า วังวนที่เราเดินไปสู่โรงพยาบาลคุณภาพ น่าปวดหัวพอสมควร 

.... เราใช้วิธีทำเท่าที่รู้จากหนังสือ , จาก Internet จากการอบรมบ้าง  แล้วทบทวน ประเมินตนเอง ... เดินเข้าหาทีมเยี่ยมสำรวจ  ขอการเยี่ยมสำรวจจาก พ.ร.พ ท่ามกลางความไม่พร้อม  และเราก้ได้พบว่าเรายังมีเส้นทางอีกยาวไกล   

.....ค่อนข้างเสียขวัญ พอสมควร  แต่ก็ยังเดินตามเส้นทางที่คิดเว่าใช่   ตั้งเวลาให้กับตนเอง  แล้วเดินเข้าหาทีมเยี่ยมสำรวจซ้ำ ขอรับการ เยี่ยมสำรวจ ในครั้งที  2 มีการบาดเจ็บกันพอสมควร  ยิ่งทำ ยิ่ง ไกล  ต้องหาซื้อผ้าเช็ดหน้า แจกทีมงานเพื่อซับน้ำตากันไปหลายโหล  แล้วเราก็เดินเข้าสู่การรับรอง   ... ซึ่งครั้งนี้  ทีมเยี่ยมสำรวจคงเห็นได้ว่า เราเริ่มเข้าใจถึงกระบวนการคุณภาพ บ้างแล้ว  ซึ่งนั้นไม่ได้หมายความว่า โรงพยาบาลของเรา จะมีคุณภาพ จริงแท้แล้วหรือ  หลังจากที่เราได้รับการรับรอง ฯ  เราก็พบว่า  มันเป็นแค่จุดเริ่มต้นสำหรับการเดินทางที่แท้จริง สำหรับคำว่าคุณภาพ     

... โรงพยาบาลคุณภาพ   กับความคาดหวังของผู้ป่วยในพื้นที่ที่ยังมีช่องว่างอีกมากมาย ความยากยิ่งกว่า  ...คือการรวมความเป็นคุณภาพ  กับความเป็นมนุษย์ของผู้ป่วยเข้าด้วยกัน  ....