ความคิดส่วนตัวนะคะว่า... คิดว่าส่วนหนึ่งอาจจะเพราะเกรงใจ  เห็นว่าอะไรก็ได้ แบบนี้ก็ดีแล้ว คิดแทนและเห็นใจคนทำ ไม่อยากจะเรื่องมาก

แต่ส่วนใหญ่..คงเพราะไม่อยากจะมีเรื่อง โดยเฉพาะสำหรับการเสนอความเห็นที่ขัดแย้ง ท้วงติง หรือ เอ่ยขอ

และในประการหลัง ก็มักจะมีประสบการณ์ หรือบาดแผลมาก่อน จนรู้สึกเซ็ง รู้สึกว่ามันไม่คุ้ม อยู่เฉยๆก็ดีกว่า ไม่อยากมีเรื่องอีก  บ้างก็หวาดระแวง กลัวว่าจะถูกเข้าใจผิด ไม่ค่อยแน่ใจว่า สิ่งที่ตนเองพูด ตัวเองเขียน ตัวเองพิมพ์ มันจะสื่อสารตรงกับสิ่งที่ตนเองต้องการไหม และคนอ่านคนฟังจะเข้าใจตามที่ตนเองต้องการสื่อไหม

ตัวอย่างของเรื่องนี้ เจอเข้ากับตนเอง มีพี่คนหนึ่ง (สนิทกันมากในเนต) เขาจะไม่ค่อยเข้ามาแสดงความคิดเห็น ในเชิงการขัดแย้งหรือแนะนำเลย  เขาสารภาพตรงๆว่า กลัวอื่นอื่นอ่านแล้วจะเข้าใจผิด ไม่อยากมีเรื่อง เคยเกิดเรื่องแล้วเลยรู้สึกเข็ดหลาบ ดังนั้นพอจะแสดงความคิดเห็นอะไรให้จูน ก็จะส่งเมล์ถึงตัวจูนเลยโดยตรง ไม่เคยโพสตืความเห็นไว้ในกระทู้ของจูน

ปล. คิดถึงพี่โอ๋จังค่ะ ^^