อ่านบันทึกพี่เม่ยทีไร ได้ข้อคิดในการดูแลลูกทุกครั้งเลยค่ะ ขอบคุณมากนะคะ สำหรับประสบการณ์ดี ๆ ที่นำมาแบ่งปันกัน หลาย ๆ ครั้งตัวเองคิดว่า สิ่งที่ตัวเองได้จากการอ่านบันทึกลักษณะนี้ มันทำให้เรารู้สึกว่า ผู้เขียนมีความตั้งใจถ่ายทอดเรื่องราวเหล่านี้ ออกมาจากใจ  เป็นการถ่ายทอดที่ไม่เสแสร้ง อ่านทีไรเหมือนเป็นส่วนหนึ่งในเหตุการณ์ (จริง ๆ อยากใช้คำว่า เหมือนเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัว) ถ้าพี่เม่ยสังเกตนะคะ จะเห็นว่า ดิฉันไม่กล้าที่จะ comment บันทึกของพี่เม่ยเลย  ทั้ง ๆ ที่จะเป็นบันทึกแรก ๆ ที่ตัวเองเลือกอ่าน เพราะอ่านแล้วได้ความรู้สึกอิ่มทุกครั้ง (ว้า วันนี้อารมณ์ไหนเนี่ย)

อ้อ  ดิฉัน ได้ลองไปเปิด web เพื่อหาชื่อวงเล้าโลม จนเจอแล้วคะ กลัวเชยอะ