คุณหมอน่าจะเอาความเห็นสุดท้ายไปขึ้นบันทึกใหม่นะคะ จะได้เผยแพร่ได้ขยายวงกว่าตรงนี้ บทประพันธ์ของท่านคาลิล ยิบรานนั้นเป็นอมตะจริงๆค่ะ อ่านเมื่อไหร่ก็ชวนคิดเสมอ พี่โอ๋ชอบบทที่พูดถึง "ลูก" ด้วยนะคะ