มายกมือค่ะ ว่ารักแม่มาก  กราบเท้าแม่แล้วแต่มักจะกราบที่ตักมากกว่า  แต่กว่าจะนึกได้...มีที่มาค่ะ

ที่พี่หนิงเรียนพยาบาลนั้นแรกๆโดนบังคับให้เรียน  ขัดใจมาก..โกรธพ่อและแม่  (บาปๆ )

เรียนที่วิทยาลัยพยาบาลศรีมหาสารคาม  ปิดเทอมปีหนึ่งก็ได้ฝึกงานที่โรงพยาบาลขนาด 10 เตียง  ได้มีโอกาสช่วยเหลื่อพี่พยาบาลประจำการเฝ้าคลอด  ทั้งๆที่ตอนนั้นก็แค่เด็กอายุ 16 จบมัธยมปลายมาแค่ปีเดียว  ความรู้เรื่องการคลอดอะไรก็ยังไม่มีค่ะ  พิ่งเรียนแค่การตั้งครรภ์ ( ฮา... )

ปรากฏการณ์ในการช่วยคลอดครั้งนั้นติดตาพี่หนิงมาก 

โอ้...พระเจ้า  ข้างในห้องคลอดมีแต่เลือด คาว  เสียงร้องเจ็บปวด  ทรมาน...ของแม่  ส่วนข้างนอกห้องคลอดก็พบความกระวนกระวายของพ่อและญาติๆ ( มาเต็มคันรถ )

แต่พอเด็กอุแว้  ออกมา...ทุกคนยิ้ม  โลกสดใส  แม่เด็กเหมือนลืมความทรมานไปเลย

เป็นมหัศจรรย์ในชีวิตของพี่หนิงค่ะ  จากนั้นมาพี่จะไม่ค่อยดื้อไม่ค่อยซน  ถือว่าเป็นความโชคดีของพี่มากที่ได้เรียนพยาบาล  ได้ศึกษา สัจจธรรมของชีวิต  เกิด แก่ เจ็บ ตาย  เหล่านี้เพราะพ่อกับแม่ได้ให้โอกาสพี่เรียนรู้

เรียนพยาบาลไปยิ่งรู้ว่า  ได้มีโอกาสเกิดนั้น  บุญเท่าไหร่แล้ว  บางคนพ่อกับแม่ไม่ให้เกิดด้วยซ้ำ   แต่จะว่าไปการเกิดอ่ะ ชิวๆ  เพราะตอนลูกเจ็บป่วย  พ่อ-แม่ ป่วยยิ่งกว่าค่ะ  

รักพ่อกับแม่มากค่ะ

เขียนมาซะยาว  อิอิ in เนอะ

อยากจะบอกว่า...จบมาบรรจุปีแรก  พี่หนิงตำแหน่ง (จ) อยู่แผนกฉุกเฉินนะคะ  แต่ไม่รู้อะไร  ไปๆมาๆ พี่หนิงจะได้ทำคลอดฉุกเฉินซะมากกว่า 555  ดวงพาไป  จนได้เข้าไปประจำห้องคลอด