ชอบภาพประกอบจังเลยค่ะ ^ ^

เรื่องการประชุมที่ไม่มีการรับฟังแบบนี้ ที่ไหนๆ ก็เป็นค่ะ แต่ละคนมักยึดเอาตัวเองเป็นใหญ่ การยอมรับจึงมีน้อย ยอมรับว่าแก้ยาก เพราะบางครั้งตัวเราเองก็มีอคติกับบางอย่างที่ยังไม่ได้วาง แต่ถ้ารู้ตัวก็จะพยายามวางแล้วเปิดใจฟัง แล้วก็คล้ายๆ กันคือ เมื่อแต่ละคนมีความคิดของตนเป็นใหญ่ จึงยากจะได้ข้อสรุป เพราะเน้นเอาแต่พูดแสดงความคิดเห็น แต่ไม่มีผลลัพธ์ที่จับต้องได้จากการประชุม นอกจากว่าได้พูด(ชวนทะเลาะ)กันไปเรียบร้อยแล้ว มองย้อนไปก็ขำๆ ดีค่ะ

พอทำใจได้มากๆ บางทีเข้าที่ประชุมเพื่อไปดูละครที่เขาแสดงกันเป็นฉากๆ บางทีรู้เลยว่าคนไหนจะพยายามพูด/แสดงอะไรบ้าง  แต่ก็ไม่ได้นั่งดูอย่างเดียวเพราะรู้สึกว่าเขาให้มาประชุมทำงานก็จะเสนอความเห็น แต่ถ้าไม่มีคนรับฟังก็ไม่เป็นไร เพราะได้ทำหน้าที่ให้ความเห็นแล้ว  แต่ถ้าตัวเองเป็นประธานที่ประชุมก็อีกเรื่องค่ะ

เขียนเล่าแลกเปลี่ยนเสียยาว ขอบคุณนะคะ