เห็นด้วยอย่างยิ่งค่ะ เพราะก็เห็นอาจารย์ก็ยังเป็นเช่นนั้นอยู่ประจำตั้งแต่สมัยเรียนจนปัจจุบัน และคงเป็นภาพที่ประทับใจลูกศิษย์หลายคน รวมทั้งตัวดิฉัน

ดิฉันเคยเรียนคดีเมืองหนึ่งกับอาจารย์นพ ประมาณปี ๒๕๔๕ รู้สึกว่าจะเป็นวิชาสัมมนาช่วงที่หนึ่ง เริ่มแปดโมงเช้า แล้วมีนักศึกษาเข้ามาเรียน ไม่กี่คนรวมทั้งตัวดิฉันด้วย

อาจารย์หยิบอะไรบางอย่างออกจากกระเป๋ากางเกง แล้วทุกคนถึงกับ...อึ้ง...ซองใสๆ บรรจุกเงินจำนวนหนึ่ง...และยังมียางรัดของรัดเงินอีกทบหนึ่งด้วย

มีเพื่อนช่างถามคนหนึ่งถามอาจารย์ว่า...ทำไมอาจารย์ใช้ถุงพลาสติกใส่สตางค์?(หัวเราะขณะถาม) อาจารย์ยิ้มแล้วตอบว่า" พกง่ายดี เก่าก็เปลี่ยนถุงใหม่ ยังทำให้รู้สึกตัวตลอดเวลา แถมยังดูไม่เป็นที่สังเกตของพวกมิจฉาชีพอีกด้วย "

คำตอบนี้ยิ่งให้เห็นได้ชัดว่าอาจารย์ที่เป็นที่รักยิ่งที่ลูกศิษย์ท่านเป็นคนที่สมถะ และพร้อมที่จะตอบทุกอย่างที่ลูกศิษย์ถามอย่างไม่ขวยเขิน โดยเฉพาะเรื่องกระเป๋าตังถุงพลาสติก....

ดิฉันเป็นลูกศิษย์อีกคนหนึ่ง แม้จะได้อยู่ในเหตุการณ์เดียวกันกับท่านผู้เขียน แต่ความรู้สึกร่วมกันอย่างหนึ่งของคำว่า "ศิษย์ กับอาจารย์"คือ ความรู้สึกรักและเคารพอย่างสูงสุดจากใจ ไม่ว่าจะอยู่ในยุคสมัยไหนก็ยังคงเป็นสากลอยู่เช่นเคย...ดีใจและซาบซึ้งอย่างยิ่งที่อาจารย์นพมอบความรู้จากบทเรียนและความรู้ในการดำเนินชีวิตให้แก่ศิษย์ทุกคน รวมทั้งดิฉัน แต่สิ่งหนึ่งที่หนึ่งที่ดิฉันประทับใจที่สุดคือความเป็นครูอย่างแท้จริงที่พร้อมจะมอบสิ่งดีๆให้แก่ศิษย์อย่างสม่ำเสมอไม่ว่าคำแนะนำ ติ หรือชมก็ล้วนแต่มีค่าทางจิตใจต่อศิษย์ยิ่งนัก...ดิฉันดีใจที่ได้พบเหตุการณ์เช่นเดียวกับผู้เขียน แม้จะคนละช่วงเวลา แต่ก็อดอมยิ้มและประทับใจไม่ได้เมื่อนึกถึงท่านอาจารย์นพ...สัญลักษณ์แห่งครูผู้เอื้ออาทรต่อศิษย์เสมอ....