พี่หมอเจ๊ครับ

FEAR นี่เป็นสุดยอดแล้วครับ แล้วสาเหตุที่เรามีความกลัวก็สำคัญไม่น้อย ก็คือเพื่อการอยู่รอดนั่นเอง ถ้าเราไม่กลัว เราก็คงจะทะเร่อทะร่าไปอยู่ในที่ที่มีความเสี่ยง และเกิดอันตรายต่อตัวเราเองได้

แต่มนุษย์ถูกอวยพรมาด้วย "จิตใหญ่" ที่สามารถทำได้ทั้งเอาตัวรอด และเอาชนะความกลัว

บางคนยิ่ง "สะสม self" เท่าไร ยิ่งมีเรื่องที่จะ "เสีย self" เพ่ิมมากขึ้นเท่านั้น กลายเป็นวงจรอุบาทว์ และไม่จำกัดอาชีพ จำกัดวัยด้วยนะครับ ผมมีเพื่อนบางคน ลืม dose ยา (ใครจะไปจำได้หมด TIMS บ้าง) จะเปิดคู่มือดู ก็ต้องบอกคนไข้ว่าขอไปเข้าห้องน้ำ กลัวเขารู้ว่าจำไม่ได้ เสียฟอร์ม (เขาบอกว่าคนไข้จะหมดศรัทธาเอาเลยทีเดียว) ซึ่งก็ไม่เชิงไร้เหตุผลนะครับ วันก่อนก็มีคนวิจารณ์ว่า "เอ... หมอที่ รพ.ม.อ.นี่ ไม่ค่อยมั่นใจในตัวเองเลยนะ ตรวจทีไร ก็ต้องไปถามคนนี้เพิ่ม คนนั้นเพิ่ม สู้ตรวจข้างนอกไม่ได้ เขาตรวจแป๊บเดียวก็ฟันธงแล้วว่าเป็นอะไร" ซึ่งในความเป็นจริงก็คือ ใน รร.แพทย์เรามีระบบปรึกษา และเป็นที่ฝึกอบรม แพทย์ประจำบ้านก็จะถูกสอนให้แสวงหาความรู้จากอาจารย์เพ่ิมเติม นอกเหนือจากที่ตนเองรู้้อยู่ ก็กลายเป็นไม่มั่นใจไป

จะเห็นว่าจะหนีความกลัวนั่นไม่ง่ายทีเดียว มันมีอะไรเป็นเดิมพัน แต่ก็ถ้าเราคิดว่าสำคัญ และน่ากระทำ ก็ไม่มีอะไรจะมาขวางกั้นเราได้เหมือนกันนะครับ