gapomgapim

เข้ามาเยี่ยม...

อาตมาก็ชอบเรื่องการปรุงอาหาร และคิดว่าเรื่องกิน ใครๆ ก็คงจะชอบ เพียงแต่จะมีโอกาสหรือไม่ เพียงใด... (บวชหลายๆ ปี รู้สึกว่า อาตมาฉันอาหารง่ายกว่าเดิมขึ้นเยอะเลย 5 5 5)

ในฐานะที่เป็นคนใต้โดยกำเนิด ไม่ค่อยเห็นด้วยกับการเขียนวิจารณ์ถึงอาหารปักษ์ใต้ และเหตุการณ์อื่นๆ ในบันทึกนี้ หลายประเด็น เช่น

เฉพาะเรื่องขมิ้น มีอาหารปักษ์ใต้อีกมากมายที่ มิได้ปรุงจากปลา แต่ก็ใส่ขมิ้นด้วย...

คำว่า ฝนแปด แดดสี่ นั้น หมายถึงจังหวัดระนอง เป็นสำคัญ... ส่วนจังหวัดอื่นๆ มิได้เป็นไปตามทำนองนี้ ดังเช่นปีแล้วก่อน จังหวัดสงขลา ไม่มีฤดูฝน เพราะฝนทิ้งช่วงนานเกินไป จนกระทั้งช่วงฝนตกหนักผ่านไป....

อาตมาเคยอยู่ภาคเหนือ (ลำปาง ลำพูน เชียงใหม่) อยู่ๆ ไป เพิ่งรู้ว่า คนเหนือไม่ค่อยจะกิน พริกไทยเม็ด เพราะครัวภายในวัด จะไม่มีพริกไทย (วัดทางภาคเหนือมักจะมีครัว โดยพระ-เณรประกอบอาหารกันเอง) ให้ร้านขายของชำภายในหมู่บ้าน ก็มีขายเพียงบางร้านเท่านั้น... แต่ปักษ์ใต้บ้านเรา พริกไทยเม็ตจะมีติดครัวอยู่ทุกบ้านเป็นปกติ....

อย่างไรก็ตาม อำนวยพรให้คุณโยมเป็นผู้เชี่ยวชาญในอาหารปักษ์ใต้ เพราะแม้มิใช่คนใต้ก็อาจชำนาญได้ ถ้าสนใจ และมีฝีมือ...

ตอนอยู่เชียงใหม่ มีร้านอาหารปักษ์ใต้อยู่ร้านหนึ่ง ระหว่างกาดพยอมกับวัดสวนดอก อาตมาเข้าไปอุดหนุน หลังจากคุยกัน... เจ้าของร้าน (โยมผู้หญิง อายุประมาณ ๕๐-๖๐ เชื้อจีน) ก็เล่าให้ฟังว่า เป็นคนเชียงใหม่ แต่ติดตามสามีไปรับราชการอยู่สุไหงโกลก จ.นราธิวาส สิบกว่าปี... ด้วยเหตุชอบทำอาหาร ดังนั้น เมื่อย้ายกลับมาบ้าน จึงเปิดร้านอาหารปักษ์ใต้ ซึ่งก็ได้รสชาดแบบปักษ์ใต้แท้ๆ เหมือนกัน....

เจริญพร