หวัดดีค่ะพี่อ้อยควั้น
- งานครูน่ะค่ะ...เหมือนไม่มีวันหยุดนะคะ
- แต่วันนี้น้องดีใจสุดๆ อีกครั้งค่ะพี่....
- เมื่อจู่ๆ ได้รับโทรศัพท์ทางไกลจากกรุงเทพฯ เป็นสายเข้าจากลูกศิษย์เก่าๆ สมัยสอนที่โรงเรียนแรกน่ะค่ะ ที่นครศรีธรรมราช แล้วเค้าไปรวมตัวกันที่งานรับปริญญาของเพื่อน บังเอิญหนึ่งในนั้นเค้ามีเบอร์โทรแอนน่ะค่ะ...เค้าเลยโทรมาหา ไม่ได้คุย ไม่ได้เจอ ไม่ได้ยินเสียงกันมาเป็นเวลานานมาก เลยได้กับคุยกับบัณฑิตใหม่หยกๆ แถมได้คุยเกือบทั้งครอบครัว เพราะเค้ามีพี่น้อง 4 คน แต่เป็นลูกศิษย์แอนถึง 3 คนเข้าไปแล้ว แต่ละคนรีบรายงานตัวพร้อมกับบอกตำแหน่งหน้าที่การงาน....เล่นเอาครูธรรมดาอย่างแอนปลื้มไปเลยล่ะค่ะพี่...ปลื้มที่เค้าไปได้สวยในชีวิต...และยังนึกถึงเราอยู่
- เป็นความรู้สึกดีๆ ที่ครูทั่วๆ ไปจะได้รับค่ะพี่...เมื่อพบว่าเด็กเค้าประสบผลสำเร็จในด้านต่างๆ ในชีวิตเค้า
- แต่พี่อ้อยขา....อีตอนสอนเค้าน่ะค่ะอย่าให้เซด....แทบจะกระอักกันทั้งซนทั้งดื้อไอ้พวกนี้....แต่ก็เอาอยู่...ค่ะพี่
- ขอบคุณพี่อ้อยนะคะ....คิดถึงพี่อ้อยอยู่เชียวค่ะ