สวัสดีค่ะน้องมะปราง ^ ^

ขอบคุณมากที่ติดตามนะคะ พี่จะคอยเขียนเรื่อยๆ ได้วันละหน่อยค่ะ อิอิ

สวัสดีค่ะพี่สร้อย

ตอนนั่งเครื่องจากกรุงเทพไปนาริตะท้ายๆ นั้นง่วงมากค่ะ เพราะคืนก่อนหน้านอนน้อย ขึ้นเครื่องตอนตี ๕ พอเขาเสริฟ์อาหารเช้าตอนราวๆ ๗ โมงเช้า กินเสร็จสักชั่วโมงครึ่งก็หลับไปเลยค่ะ อิอิ  แต่ตอนอยู่บนเครื่องจากดีทรอยท์ไปนาริตะ คราวนี้ flight ยาว ๑๒ ชัวโมง (ตามกำหนดการ) คราวนี้หลับน้อย เพราะตั้งใจปรับเวลาให้ได้กับที่อเมริกาเลยค่ะ เดี๋ยวจะเล่าในบันทึกต่อไปค่ะ ^ ^

สวัสดีค่ะคุณพี่ศศินันท์

ตัวเองก็มีประสบการณ์วิ่งขึ้นเป็นคนเกือบสุดท้ายเหมือนกัน นั่งทำงานนี่แหละค่ะ เขาเปลี่ยนเกท เราไม่รู้เรื่อง อิอิ แต่เขามาหาเราจนเจอค่ะ อันนี้ที่เมืองไทย(เชียงใหม่)เองแหละค่ะ  เรื่องซื้อของยังไม่เคยค่ะ ^ ^ ตอนอยู่นาริตะก็จ้องๆ อยู่บ้างค่ะ แต่กะว่าจะมาเอาขากลับ ขี้เกียจถือไปค่ะ ^ ^

สวัสดีค่ะป้าแดง

ขอบคุณป้าแดงที่ติดตามและเป็นห่วงเสมอนะคะ ^ ^ แล้วจะเล่าให้ฟังต่อค่ะ