เห็นด้วยครับอาจารย์ที่ว่ามันเป็น "วันแห่งความรัก ที่แย่ที่สุด" แต่มันก็ทำให้พวกเราได้รู้อะไรอีกมากมาย  ซึ่งก็คือคำว่าเพื่อนและความสามัคคีครับ

                ผมเคยอยู่บนรถ 8 ชั่วโมง ในการเดินทางประมาณ 20 กิโลเมตร จากบ้านน้ำเป ไปอำเภอโพนพิสัย คือตอนนั้นผมไปดูบั้งไฟพยานาค แล้วปีนั้นเกิดลมแรงและฝนตกหนักมาก ไม่รู้เพราะอะไรครับ คนที่ไปดูก็ต่างแย่งกันกลับ ถนนจาก 2 เลน กลายเป็น 4 เลนภายในพริบตา และรถก็ติดขยับได้ทีละนิด รถสวนทางมาไปไม่ได้เลยครับ  รถหลายๆคันเริ่มน้ำมันหมด ต้องปิดแอร์และดับเครื่องครับ แต่ละคนเริ่มมีอารมณ์เซ็งตามๆกันและเกือบจะมีเรื่องกันด้วย  บางคนก็ออกมาข้างนอกรถเพื่อผ่อนคลายและปลดทุกข์  ซึ่งผมเองก็ต้องทำเหมือนกัน ข้าวก็ยังไม่ได้กิน ตอนนั้นมีขนมในรถก็ต้องกินลองท้องไปก่อน  กว่าจะถึงตัวอำเภอก็ประมาณ 6 โมงเช้า โดยผมรีบเข้าปั้มเพื่อเติมน้ำมันก่อนเลย มันเป็นอะไรที่น่าเบื่อและเซ็งที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมาเลยครับ

               ต้องบอกว่าการไปดูงานครั้งนี้ ไม่ได้แย่และเซ็งที่สุดหรอกครับ ผมว่าทุกสิ่งที่ว่าแย่ๆนั้น ก็ไม่ได้แย่เสมอไป แต่จะมีอีกสิ่งหนึ่งที่จะมาทดแทนความรู้สึกที่ไม่ดีเหล่านั้นไป

 ...............................................................................................................  

    ขอบคุณอาจารย์นะครับที่คอยดูแลพวกเราตลอดการเดินทาง

    ขอบคุณน้าบุญพานะครับที่พาพวกเราไปถึงจุดหมาย แม้จะอดหลับอดนอนก็ตาม

    และขอบคุณเพื่อนๆทุกคนที่ร่วมมือกันทำให้พวกเรามีวันนี้......