<div class="info">คุณ  อุบล จ๋วงพานิช </div><div class="info">
  </div><div class="info">กระบวนการเรื่องนี้ เริ่มด้วยการสร้าง safe zone ทุกคนรู้สึกปลอดภัยที่จะพูด  หรือแสดงออกได้อย่างเต็มที่ มีการน้อมนำให้จิตสงบด้วยสมาธิ พูดประเด็นนอกตัว ก่อนที่จะเข้าถึงประเด็นอ่อนไหว (กระบวนกร มีส่วนช่วยอย่างมาก)</div><div class="info">ในวันต่อมาเมื่อจิตสงบ พระอาจารย์ไพศาลให้พวกเราทำสมาธิ นึกถึงคนที่เราอยากจะพบมานั่งตรงหน้ารเ และ นิมิตถึง “ความดี” “ความไม่ดี” ของเขา แผ่เมตตาให้กับเขา เมื่อทำสมาธิเรียบร้อย ก็ให้เขียนถึงคนที่เรานึกถึง</div><div class="info">เมื่อเขียนเสร็จ คนที่อยากจะอ่านให้เพื่อฟัง ก็อ่าน ใครอยากจะพูดถึงคนๆนั้นก็พูดถึง “โดยไม่บังคับ” คนครึ่งหนึ่งที่ร่วมกิจกรรมยอมเปิดเผย 100% เป็นความรู้สึกผิดและต้องการขอโทษ</div><div class="info">ความยากเกิดขึ้นคือ แค่จะอ่านสิ่งที่ตัวเองเขียนให้จบก็แทบจะไม่ได้เพราะร้องไห้ตลอดเลย (ผมเองก็เช่นกัน) ทำให้ย้อนรำลึกเวลาที่เราดูคนไข้ก็เช่นกัน ที่จะให้คนไข้พูดถึงจุดที่เปราะบางของชีวิตมันยากจริงๆ</div><div class="info">พอสุดท้ายทุกคนแสดงความรักต่อกันด้วยการ “กอด”</div><div class="info"> พอตอนบ่ายก็กลับมาเล่าว่าตัวเองตอนเช้าเป็นอย่างไร</div><div class="info">“เราลงลึกถึงจิตใต้สำนึกที่เก็บกดมานานได้จริงๆครับ”</div>