แถมอีกนิดนึงสำหรับบทแรกนี้ครับ

ตลกหลวงบอกว่าคนๆเดียวที่จะช่วยอัศวินได้ คือพ่อมดเมอร์ลิน อัศวินก็ตกใจ ถามว่าใช่เมอร์ลินคนเดียวกันกับที่สอนคิงอาเธอร์รึเปล่า ตลกหลวงก็บอกว่าใช่ คนเดียวกันนั่นแหละ อัศวินก็ถามว่ามันจะเป็นไปได้ยังไง ถ้าอยู่จนถึงปานนี้ก็ต้องอายุยาวนานหลายร้อยพันปีล่ะสิ

ตลกหลวงยืนยันว่าเมอร์ลินยังอยู่ในป่าใหญ่ ณ ที่ใดที่หนึ่งนั่นแหละ

อัศวินก็อุทาน หา ป่าใหญ่นั่นเหรอ มันใหญ่โตมโหฬารมากเลย แล้วเมื่อไรที่เขาจะหาเมอร์ลินเจอ

ตลกหลวงตอบว่า "One never knows be it days, weeks, or years.

When the pupil is ready, the teacher appears." 

ความตอนนี้ผมว่าค่อนข้างจะนามธรรม และเป็น analogy หรืออุปมาอุปมัย ประโยคที่ว่า "When the pupil is ready, the teacher appears." นั่นถูก quote มาบ่อย บ้างก็แปลในทำนอง romantic บ้างก็แปลทำนองปาฏิหาริย์ บ้างก็ co-incident หรือ ของคาร์ล จุง ที่ไม่เชื่อใน "บังเอิญ" ก็จะบอกเป็น synchronicity หรือ  "ธรรมะจัดสรร" 

หรือมองในอีกแบบหนึ่ง ถ้าหากคำ ready หมายถึงพร้อมจะเรียน ในที่นี้ก็อาจจะแปลว่า ทันทีที่คนๆหนึ่งพร้อมจะเรียนรู้ ทุกสิ่งทุกอย่างก็จะกลายเป็นบทเรียน นิเวศรอบข้างกลายเป็นครู ก็ย่อมได้

นักเรียนบางคนอาจจะร่ำร้องว่า "พร้อมแล้วๆ ไหนล่ะ ที่บอกว่าครูจะปรากฏ" เพราะไปวาดภาพว่าทันทีทันใดจะปรากฏครูเดินมาสอน ปรากฏผู้ทรงศิลปวิทยามาแนะนำ เหมือนหนังกำลังภายใน ก็หามีไม่ ความพร้อมในที่นี้ อาจจะเป็น "ดวงตาแห่งการเรียนรู้" ที่จะต้องผุดบังเกิดเสียก่อน ไม่ทำตัวเป็นชาเต็ม หรือล้นถ้วย จึงจะสามารถเห็น และเรียน อะไรที่อยู่รอบๆตัว ณ ปัจจุบันนั้นได้ทันทีทันใด

อัศวินก็ดีใจมาก ขอบอกขอบใจตลกหลวงที่ให้ความหวังแก่เขาอีกครั้ง ก็จับมือ ปรากฏว่าอัศวินบีบมือตลกหลวงเต็มแรง จากมือที่สวมเกราะอยู่ ตลกหลวงก็ร้องจ๊าก ด้วยความเจ็บปวด อัศวินก็ขอโทษ เสียงอ่อยๆ

ตลกหลวงก็บอกว่า

"When the armor's gone from you,  you'll feel the pain of others too."

เกราะที่เราสวมใส่ บดบังความรู้สึก ความไวในความรู้สึกของเราไปได้โดยง่าย นอกเหนือจากมองเห็นได้แต่มุมมองของเราผ่านกระจังหน้าหมวกเท่านั้น เราอาจจะละเลยความเจ็บปวดของคนรอบข้าง จากการกระทำของเราไปได้ แม้ว่าจะขอโทษขอโพยอย่างไร ก็จะมีโอกาสจะทำอย่างนั้น ซ้้ำแล้ว ซ้ำอีก เพราะมันไม่มีความ sensitive เหลืออยู่เลย

เหมือนคนไข้เบาหวาน ที่พอมีแผลก็จะลุกลามง่าย เพราะประสาทปลายหมดความรู้สึก แผลนั้นก็จะไม่ได้รับการดูแล เป็นมากขึ้นๆ ยังคงไปถูไถ ทำให้แผลเกิดซ้ำเดิม เป็นแล้วเป็นอีก

เกราะที่เราสวมใส่ สวยงาม เป็นประกายเพียงไร ถ้าทำให้เรา insensitive ต่อความรู้สึกของคน เราก็จะมีโอกาสที่ทำร้ายคนรอบข้าง โดยที่เราเองไม่รู้ตัว หรือไม่ตั้งใจได้ตลอดเวลา