เล่านิทานให้ฟัง

มีชายคนหนึ่ง เป็นผู้ช่วยพยาบาลอยู่ดีๆ

เกิดนึกอยากทรมารตัวเอง

ไปสอบเอนทรานซ์เข้าคณะเกษตรศาตร์

กลางวันเรียนหนังสือกับเด็กๆรุ่นน้อง ทำกิจกรรม ลาพักร้อนไปออกค่าย

กลางคืนมาขึ้นเวรที่โรงพยาบาล

นอนบนเก้าอี้วันละสามชั่งโมง กินกาแฟผสมโค๊กแทนน้ำ กินขนมแทนข้าว

ทำอยู่สี่ปี เรียนจบแล้วยังบ้าดีเดือด เรียนโทต่ออีก

คราวนี้รับงานสอนเด็ออาชีวะ งานสอนเด็กป.ตรีด้วย

ระหว่างนั้นก็เข้านอนห้อง CCU เป็นระยะๆ ด้วยอาการหัวใจเต้นผิดจังหวะ

รวมเวลาทั้งหมดที่ทรมารตัวเองกว่าสิบปี

ทุกวันนี้ ชายคนนั้น เต็มไปด้วยโรคภัย หัวใจเอย เบาหวานเอย ตับเอย

วันๆ แค่ประคองตัวเองให้รอดถึงวันพรุ่งนี้เท่านั้น

อ่านแล้วโปรดพิจารณา อย่าเอาเป็นเยี่ยงอย่าง

ฝากคิดถึงหลานน้อยสองคนด้วยครับ