ใช่ครับอาจารย์ มันเป็นวันแห่งความรัก ซึ่งแย่ที่สุดตั้งแต่ผมเกิดมาเลยก็ว่าได้ครับ  แต่ผมคิดว่า "ถ้าเรื่องแย่ๆแบบนี้ไม่เกิดขึ้นตอนนี้  อาจจะมีเรื่องร้ายกว่านี้เกิดขึ้นข้างหน้าก็ได้"  เช่น โดนแฟนทิ้งวันวาเลนไทน์นี้ 555+

            แต่ก็สนุกมากเลยนะครับ  ผมชอบบรรยากาศตอนที่เราร่วมใจกันสามัคคีกันในหมู่เพื่อนมากเลยครับ  พวกเราพยายามที่จะหาอะไรทำให้มันหายเซ็ง แต่บางครั้งพวกเราก็คิดว่าเพื่อนจะว่าเราน่ารำคาญหรือเปล่า ถ้าเราพูดมากไปใส่ไมค์อะไรประมาณนี้ เราจึงคิดที่จะหยุดพูดจนได้ลงจากรถไป เราก็เอากีตาร์ไปเล่น ร้องเพลงกันแก้เซ็ง กันนิดหน่อย ก็มีความสุขดีครับ 

          โดยเฉพาะตอนเปิดใจ  ผมไม่คิดว่าจะออกมาได้ดีขนาดนี้ เป็นการเปิดใจจริงๆ  ครับ  ทุกคนก็มีความคิดเห็นเหมือนกับผมว่า  ถ้าไม่มีกิจกรรมเปิดใจนี้  เพื่อนบางคนก็อาจจะไม่มีเวลาขอโทษเพื่อนที่ตัวเองอยากขอโทษก็ได้ครับ

             แล้วเป็นการปรับความเข้าใจระหว่างเพื่อนและอาจารย์ทำให้ทุกคนมีความรู้สึกดีๆมากมายเลยครับ

             วันนั้นจะเป็นวันแห่'ความรักที่แย่มากๆ  แต่ผมคิดว่า จะเป็นวันแห่งความรักที่ทุกคนจะจดจำไปจนวันตายเลยล่ะครับ อิอิ

             ผมก็ขอขอบคุณอาจารย์ ทุกคนนะครับ  ที่มีความเป็นห่วงเป็นใยพวกเราตลอด  รวมถึงลุงบุญพาด้วยนะครับที่อดหลับอดนอน เพื่อพวกเรา  ขอบคุณมากจริงๆนะครับ