สวัสดีค่ะ อ.วสวัตดีมาร

เบิร์ดอ่านด้วยอาการยิ้มกว้าง..นี่ขนาด     คิดไม่ออกจริง ๆ ว่า ต้องทำอย่างไรต่อไป อึ้ง ทึ่ง เสียว ไปจะครบเดือนอยู่แล้ว ..นะคะเนี่ย !   อาจารย์ยังมีได้หลายภาคเลยล่ะค่ะ เก๊าะอาจารย์....ยังมีท่านอื่นอีกที่อยู่ในใจ แต่เอาไว้จะเขียนในบันทึก คิด (ไม่) ถึง หมายเลข 2 ดีกว่านะครับ !!!

น่ารักจริงๆค่ะ เป็น tag ที่แสดงชัดว่าตั้งใจและมีการทำวิจัยอย่างจริงจัง..เบิร์ดรู้สึกเป็นเกียรติมากนะคะที่ได้รับการ tag คิด ( ไม่ ) ถึงจากอาจารย์เพราะคิดไม่ถึงจริงๆว่าจะมีการวิเคราะห์ลักษณะการเขียนของเบิร์ดอย่างแจ่มชัดขนาดนี้ และสารภาพว่าเบิร์ดก็สงสาร big C เหมือนกันค่ะ แหะ แหะ.. ^ ^

เบิร์ดเห็นด้วยว่า พี่ตุ๋ย และ น้องเอก เป็น blogger ที่มีเอกลักษณ์การเขียนเป็นของตัวเองและเขียนได้อย่างแม่นยำในสิ่งที่ตนคิด ทำ เชื่อ..ทำให้ข้อเขียนและทุกความเห็นมีพลังและน่าอ่าน ( โดยส่วนตัวเบิร์ดชอบอ่านความเห็นค่ะ เพราะ " เห็น " อะไรได้ชัดดี )

ขอบพระคุณสำหรับ tag ที่หนักแน่น แม่นตรงของอาจารย์นะคะ..เอารอยเท้า อุ้ย..ขออภัยค่ะเพราะเพิ่งเดินมาจากบันทึกบ้านโบราณหมายเลข 2 ในบล็อก " รอยเท้า ภาพถ่าย และความทรงจำ " ของอาจารย์ เลยติดการอ่านแบบหยอกเอินอย่างน่ารักของน้องซูซานมาโดยมิได้ตั้งใจ แหะ แหะ  ( รอยเท้า บนหลัง และความทรงจำ ^ ^ )

เอารูปดอกมุจลินทร์มาฝากแทนโปสการ์ดปีใหม่นะคะ

" มุ จ ลิ น ท์ "
เคยได้ยินชื่อนี้ไหม
ดอกไม้สีชมพูชื่อหวานจับใจ
มองไกลๆเหมือนดวงดาวสีชมพู ^ ^

เบิร์ดเห็นมุจลินท์ครั้งแรกบริเวณทางขึ้นบันได
เรือนไทยหลังใหญ่ในวังสวนผักกาดค่ะ
เลยไปค้นพบว่า..มุจลินทร์เป็นไม้ยืนต้นขนาดเล็ก
ดอกสีชมพูเข้มออกเป็นช่อมีกลีบ 5 กลีบ
แต่ละกลีบมีเส้นสีแดงเข้มปรากฏเป็นเส้นแบ่งกลาง
ออกดอกตลอดทั้งปีและมีกลิ่นหอมด้วย


..สะดุดตากลีบดอกสีชมพู
สะดุดใจชื่อที่ฟังดูอ่อนหวาน
ยืนมองอยู่ตั้งนานสองนาน
ให้ความหวานซึมซับผ่านใจ..


เผื่อจะอ่อนโยนเหมือนกลีบดอกไม้(บ้าง) อิ อิ อิ