อ่านแล้วนึกถึงงานเขียนของอาจารย์ป๋วย เรื่อง "คุณภาพแห่งชีวิต:ปฏิทินแห่งความหวังจากครรภ์มารดาสู่เชิงตะกอน"  ที่เขียนเป็นทำนองเล่าเรื่อง

แต่ของอาจารย์ป๋วยเขียนเป็นทำนอง "สิ่งที่ควรเป็น" หรือ  "อยากเห็น"  ตั้งแต่อยู่ในครรภ์จนสิ้นชีวิต

ของอาจารย์ภีม เขียนถึง "สิ่งที่เป็นจริง" ตั้งแต่การเริ่มต้นวันใหม่.... ก็ดูเป็นชีวิตที่เรียบง่าย    แต่ใครจะคิดบ้างว่า ทุกขณะจิตในชีวิต แท้จริงเป็นเรื่องของสวัสดิการ เป็นเรื่องของคุณภาพชีวิตทั้งสิ้น ....ทั้งที่เรากำหนดเองได้ และกำหนดเองไม่ได้... ทั้งที่เป็นวัตถุ  เป็นปฏิสัมพันธ์ทางสังคม  และเป็นสิ่งที่อยู่ในจิตใจของเรา