เรียน คุณครูชา

- ผมเห็นด้วยกับคุณครูครับว่า หมอลำเรื่องต่อกลอน โดยเฉพาะแถวขอนแก่นไม่ได้รักษา "ศิลป์แสดง" แบบเดิมไว้ ทั้ง "วาดลำ" "วาดฟ้อน" ดูแล้วก็น่าเป็นห่วง ว่าต่อไปถ้าไม่ศึกษาของเดิมไว้ จะหาผู้รู้มาเชื่อมหรืออธิบายไม่ได้ว่ามัน "แป่" ไปอย่างไร ยิ่งหมอลำเป็นศิลป์ด้านภาษาดั้งเดิม ถ้าไม่เป็นหลักให้กับสังคมอีสานได้ ก็ไม่รู้จะไปหา "มูลเค้า" ได้ที่ไหน ที่ยังเหลือความหวังอยู่บ้าง ก็คือ ฝั่งบ้านพี่เมืองน้องของเรา คือ ลาว ภาษาเก่า ๆ ที่คงความหมายดี ๆ ไว้ ยังพอให้เราได้สืบค้นอ้างอิงได้บ้าง อย่างที่คุณครูนำมาเสนอในที่นี้แล้ว ขอชื่นชมครับ และคืนนี้ ผมก็จะนำคณะไปทัศนศึกษาด้านดนตรีที่เวียงจันทน์ประมาณ 5-6 วัน เพื่อเพิ่มพูนความรู้และประสบการณ์ เพราะอยู่ไทย "โดน" เดี๋ยวลืมชาติครับ (ฮา) 

- ขอบคุณที่ให้เกียรตินะครับ ผมได้เข้าไปอ่านบ้างแล้ว รู้สึกว่าภาษายากมาก และเป็นเรื่องการเมืองการปกครอง ไม่ค่อยถนัด ผมก็เลยขอผ่านไปก่อน แล้วจะหาโอกาสศึกษาดูครับ