สวัสดีค่ะ คุณหมูอ้วน (เอ.. ใช่หรือเปล่า..ขออภัย หากสะกดเป็นไทยผิดพลาด)

ขอร่วมแสดงความคิดเห็นต่อความคิดเห็นของคุณดังต่อไปนี้นะคะ

หลักประกันสุขภาพ-ถ้านึกภาพให้ง่ายที่สุด-น่าจะนึกได้ว่า การที่สังคมไทยเรามีระบบการให้บริการด้านสาธารณสุขขั้นพื้นฐานที่สุด ไปจนถึงขั้นจำเป็น--เพราะการมีชีวิตอยู่อย่างปกติสุข ป้องกันก่อนเจ็บไข้ ป่วยแล้วได้รับการรักษา นั้นต้อง( + ควร + น่าจะ )เป็นเรื่องพื้นฐานที่สุดของการดำรงชีวิตจริงไหมคะ

มีหลายกรณี ทั้งคนจำนวนไม่น้อย (ทั้งไทยและคนไม่ไทย) ไม่กล้าไปหาหมอที่รพ. เพราะจนค่ะ เลือกที่จะเจ็บป่วยและอาจจะต้องหายไปจากโลกนี้ เพราะจนแล้วเจียม, หรือเมื่อไปหาหมอ แต่ไม่มีเงินจ่าย เพราะค่าใช้จ่ายนั้น ค่าหมอค่ายาก็ไม่น้อย แล้วต้องมีค่ารถค่าข้าวน้ำระหว่างเดินทางอีก --อ่านได้จากบลอคกรณีศึกษาที่เชื่อมโยงกับงานของเตือนนะคะ

คำถามถึงคนอีกคน อีกคน และอีกคน....ที่ "อยู่ในสังคมเดียวกัน" ก็คือ .."คนบางคน" ควรถูกปล่อยให้เขาเข้าไม่ถึงหลักประกันสุขภาพต่อไป เพียงเพราะเขาไม่ใช่คนไทย รวมถึงเพียงเพราะระบบบ้านเรายังไม่ดีพอ ไม่ได้มาตรฐานพอ--หรือเปล่า... รวมถึง การเข้าถึงหลักประกันสุขภาพมันควรเป็นเรื่องของ "ปวงชนชาวไทย" จริงหรือ

คิดและถกเถียงกันเพื่อข้ามให้พ้น "สัญชาติ"และความเป็นพรมแดน นะคะ ว่าเราจะคิด จะมอง จะปฏิบัติต่อคนเจ็บป่วยคนอื่นๆ (ที่เจ็บป่วยและตายเหมือนๆ กับ คนไทย) อย่างไร ..

ส่วนวิธีการนั้นก็เป็นอีกประเด็นนะคะ ..คนไทยก่อนหน้านี้ต้องจ่ายสามสิบบาท ถึงแม้ตอนนี้จะไม่จ่ายแล้ว.. แต่ระบบการร่วมจ่าย ก็เป็นเรื่องที่น่าสนใจ ..