น้องรุ่งครับ   3. ตันติราพันธ์

<div class="content">

ในฐานะผู้ให้เมื่อให้เสร็จ ก็จะปลาบปลื้มในบุญ เหมือนส่งคนขึ้นฝั่งไปแล้ว เมื่อลับตาเราก็อาจลืมเขาได้

ในฐานะผู้รับ ในวันที่มีคนให้ ในยามคับขันวิกฤต มันเป็นความซึ้งใจ ติดตรึงในหัวใจเสมอมา แม้เราจะเดินจากกันไปแล้ว แต่ก็เฝ้าภาวนา อยากจะเดินวนไปให้พบเจอเขาอีก มันเป็นความรู้สึก ที่ไม่อาจลืมเลยค่ะ

 ตอนนั้นเราไม่ได้คิดอะไรหรอกครับ ทำอะไรไปก็ตรงๆ และก็ลืมไปหมดแล้ว จนเรากลับไปพบเขาใหม่นั่นแหละจึงรู้ว่า เออ การที่เราช่วยเขานั้น มีผลมากทีเดียว และเขาเองก็ไม่ลืมแม้ปัจจุบัน  แม้ว่าวันเวลาผ่านไปนานแสนนานแล้ว เรายังรักใคร่กัน สนิทสนมกัน และให้กับสังคมเท่าที่เรามีโอกาส ครับ

</div>