สวัสดีค่ะป้าเม้า

ติดตามอ่านบล็อกมานานตั้งแต่ยังไม่ได้สมัครสมาชิก วันนี้ได้ฤกษ์เปิด(เผย) ตัวเองเสียทีค่ะ อ่านเรื่องนี้รู้สึกโดนใจอย่างจังค่ะ โดยเฉพาะตรงประโยค งานที่ไม่มีใครทำ  งานที่หาคนรับผิดชอบไม่ได้  ท่านก็ให้เกียรติประชาสัมพันธ์เป็นผู้รับผิดชอบเสีย  รวมถึงงานที่หลวมตัวมีน้ำใจกลับกลายเป็นสิ่งที่ทุกคนรู้สึกยินดีที่จะยกมอบให้เป็นผู้รับผิดชอบตลอดกาลอันเนื่องมาจากคำว่าก็เคยทำมาก็ต้องทำต่อไป

ทำงานพีอาร์มานานแต่ไม่เคยได้รับการเห็นว่าสำคัญสักเท่าไรค่ะ เมื่อเทียบกับสายงานหลักในองค์กรที่เราอาศัยอยู่ งานสะเปะสะปะที่ได้รับมอบหมาย เรายินดีทำ ทำเสียจนเกิดความชำนาญไปเลยก็มี (บางทีเหมือนจะไปแย่งงานตำแหน่งอื่นทำด้วย) ควบคู่กับความเคยชินของผู้ติดต่อใช้บริการเรานะคะ แต่นั่นเราก็ไม่ว่ากัน เพราะประสบการณ์ที่ผ่านมาทำให้เราสามารถทำอะไรได้มาก (ไม่ต้องยืมจมูกคนอื่นหายใจ) สามารถคิดเรื่องงานเป็นระบบ ตีโจทย์ออก รู้วิธีทำตัวให้สนุกกับงานด้วยซ้ำค่ะ ทว่ายุคนี้แต่ละหน่วยงานก็เร่งเร้าให้เราทำประชาสัมพันธ์ในเชิงรุกกันจังนะคะ แต่ (อีกนั่นแหละค่ะ) ท่านก็ไม่ค่อยจะสนับสนุนงบประมาณ  ตามที่เราร้องขอ สำหรับการใช้งานสื่อทันสมัยต่าง ๆ ที่เราหวังจะนำมาเป็นตัวช่วยสร้างภาพลักษณ์ ในระยะยาว เพราะมันราคาแพงนะคะ

จะติดตามงานของป้าเม้าไปตลอดค่ะ