ผมคิดว่าการสอนในลักษณะ (ครูเป็นศูนย์กลาง) ถ่ายทอดความรู้จากสมองของผู้สอนไปสู่ผู้เรียนนั้น เป็นความคิดที่ตลกครับ ถ้าเราเชื่ออย่างนั้นอย่างจริงจัง ก็จะทำได้เพียงเก็งข้อสอบให้ผ่านๆ ไป แล้วก็มาบ่นว่าเด็กท่องจำ
ครู อาจารย์ "กระตุ้น" ให้เด็ก relate สิ่งที่พยายามจะถ่ายทอด ไปในแนวทางที่ "ถูกต้อง" (เด็กเป็นศูนย์กลาง) ซึ่งก็ยากด้วยเหตุผลสำคัญที่เราละเลยอย่างเป็นระบบมานาน เช่น
- ความสามารถในทางภาษาของเด็ก ต่ำมาก [ คนไทยจบแค่ชั้นประถม ฯ ? ]
- ความสามารถในการตั้งคำถาม คุณภาพคำถาม การฉุกคิด ฯลฯ อืม อย่าให้พูดเลยครับ
- ความภูมิใจในตัวเอง สูงมาก จนไม่ตระหนักถึงองค์ความรู้ ประสบการณ์ และโอกาสที่ผ่านมา (แล้วก็ผ่านไป)
- ทักษะในการทำงาน รวมถึงการต่อสู้ ฝ่าฟัน แทบไม่มีเลย; ฉาบฉวย ไม่อดทน ผิวเผิน ต้องการผลเร็วแต่ไม่ยอม commit
ไม่รู้จะบ่นไปทำไมนะครับ เราไม่ได้กำลังแก้ปัญหาอะไรเลย เพียงแต่รู้สึกเหวอว่านี่เรากำลังจะฝากประเทศในอนาคตไว้กับอะไร
เราบังคับเด็ก ม.๔ ให้เลือกโปรแกรมเรียน ให้เด็ก ปี ๑ เลือกการศึกษาสำหรับอาชีพของเขาทั้งชีวิตโดยการสอบคัดเลือกเข้ามหาวิทยาลัย และมีหลักสูตรกำกับเป็นมาตรฐาน (ไม่รู้เดี๋ยวนี้ยังมีมหาวิทยาลัยที่สอน Microsoft Office ให้แก่นักศึกษา แล้วนับให้ 3 หน่วยกิตอีกหรือเปล่าครับ) จึงทำให้เด็กที่จบปริญญาตรีต้องเรียนปริญญาโทต่อทันทีเพื่อยืดเวลาการว่างงาน
แต่ระบบการศึกษาของเราล้มเหลวในการให้/ฝึกฝนวิธีการเรียนรู้แก่นักศึกษานะครับ หลังจาก "จบแล้ว" เขายังต้องเรียนรู้ด้วยตนเองไปอีกหลายสิบปีกว่าจะเกษียณ แล้วหลังจากนั้นก็ยังเรียนรู้ต่อไปได้อีกตามกำลัง