ขอขอบคุณมากค่ะ  ปกติภาษาอังกฤษก็สเน็คๆฟิชๆ มาตลอด จนกระทั่งตอนเกิดเรื่องสึนามิ ที่วอร์ดถูกจัดให้รับผู้บาดเจ็บชาวต่างชาติ จึงได้ฝึกประสบการณ์การสื่อสารต่างภาษาโดยไม่ได้เตรียมตัว

แต่ก็พบว่า..เมื่อถึงคราจวนเจียน เราก็สามารถสื่อกับเขารู้เรื่องอยู่แล้ว  บางทีภาษาพูดมันเป็นเพียงเครื่องมือหนึ่งในหลายๆเครื่องมือเท่าที่นั้น ที่ใช้ในการติดต่อสื่อสารกัน  มนุษยชาติยังมีภาษาอื่น เช่นภาษากาย ภาษาจิตใจ  บางครั้งแค่ยิ้ม พยักหน้า มองตา ดูสีหน้า ..เราก็รู้ว่าเขาต้องการอะไร   บางครั้งแค่เอื้อมมือไปแตะหลังมือเขาเบาๆ เวลาที่เขาเจ็บปวด..เขาก็รู้ว่าเราจะบอกว่าอะไร

เมื่อหลายเดือนก่อน มีคนไข้ชาวฟินแลนด์ อยู่เมืองไทยมาหลายปี (พูดไทยไดสองสามคำ) มานอนป่วยอยู่เป็นเดือน ได้มีโอกาสฝึกพูดกับเขา พูดผิดบ้างถูกบ้าง ขอเพียงแค่สื่อสารกันรู้เรื่อง.. ขอเพียงมีความกล้า เราก็สามารถพูดได้  คิดว่าคนไทยที่พูดภาษาอังกฤษไม่ค่อยจะได้ เพราะเขินที่จะพูดมากกว่านะ  (ประเภทฟังเขารู้เรื่อง แต่พูดไม่ได้).. อันนี้เกิดขึ้นกับตัวเองเลย  ไม่ทราบคนอื่นเป็นเหมือนกันไหมนะ

^_________^