อาจารย์วสะครับ
อาจารย์พูดมา เหมือนนั่งอยู่ในใจผมเลยครับ
ประเด็นที่ผมชูวันนี้คือ การไม่บรรลุเป้าหมายของ "ระบบการศึกษาไทย" ที่ไม่สามารถพัฒนาคนได้
ผมรู้สึก(อยากให้เป็นแค่นั้นจริงๆ ครับ) ว่า คนที่จบไปแล้วไม่ค่อยได้อะไร ตามที่เขียนไว้ในเป้าประสงค์ ทั้งของวิชา และของหลักสูตร และเป้าหมายการเข้ามาเรียนแต่แรก
- ผู้จบหลักสูตรส่วนใหญ่ก็ "ผิดหวัง" กับ หลักสูตร
"จบมาได้อย่างไร ยังไม่เห็นจะรู้อะไรเลย"
นี่คือ ความเห็นของคนที่จบการศึกษาจำนวนหนึ่ง ที่ผมสัมผัสมาจริงๆ
- คนที่จะรับผู้จบการศึกษาเข้าทำงานก็ผิดหวัง
"จบอะไรมา ก็ไม่เห็นทำอะไรเป็น"
ดังนั้น
- เขาจึงมักไม่ดูวุฒิ
- รับแล้ว ไปฝึกเอาทีหลัง
- ดีกว่าการเสียเวลาวัดความรู้ ความสามารถตอนรับเข้าทำงาน
- แค่ดูแววว่าพัฒนาได้ ก็พอแล้ว
- และสถาบันที่ตั้งเป้าไว้อย่างสวยงาม ก็มักไม่บรรลุ บรรลุ
แต่ก็ชัดๆเรื่องเดียวคือ "จำนวนผู้ผ่านการสอบ"
แต่ ผ่านไปแล้ว มีคุณภาพตามที่เขียนอ้างไว้ไหม สักกี่ส่วน ทั้งใน
- ภาพรวม
- จำนวนคน และ
- ภายในตัวบุคคลเอง
นี่คือตำถามที่ใหญ่ที่สุดที่ผมมี และดูเหมือนว่าเราจะทำเป็นไม่รู้ ไม่รับรู้ และ ไม่สนใจ (ขอให้ผมเข้าใจผิดเถอะครับ ผมจะดีใจมากที่สุดในชีวิต)
ทีนี้ ผมจึงพยายามดึงประเด็นมาที่ตัวคนสอน ที่อ้างตัวว่าเป็น "ครู" แต่ชอบให้คนอื่นเรียก "อาจารย์" ว่า
น่าจะเป็นส่วนสำคัญในการเกิดข้อผิดพลาดในประเด็นนี้
นอกเหนือไปจาก "ระบบราชการ" และระบบ "การกำกับดูแล" ที่ยังมีข้อจำกัดพอสมควร
ถ้าจะหาข้อจำกัดที่ระบบ มันกว้างและหาจุดเริ่มไม่ได้
ผมว่า ถ้าเรามาเริ่มที่ "ตัวบุคลากร" นี่แหละ น่าจะง่ายที่สุด
ตามหลักการที่ว่า "จะแก้ไขใคร ต้องแก้ที่ตัวเองก่อน"
ภายใต้ความคิดที่ว่า
"ระบบจะดีแค่ไหนก็ไปไม่ได้ ถ้าคนไม่พร้อม"
และบทกลับ
"ถ้าคนพร้อม ระบบอย่างไรก็พอเริ่มต้นไปได้ และสามารถไปพัฒนาทีหลังก็ยังได้"
นี่คือแนวคิดตั้งต้นในการเขียนเรื่อง "ครู" กับ "ระบบการศึกษาครับ
ขอบพระคุณอีกครั้งงที่มาช่วยขยายความครับ