ความเห็น: ไปโดยปราศจากการถึง

สวัสดีครับคุณเบิร์ด

ในการฝึกปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐานสายยุบหนอ-พองหนอนั้น แม้จะผิดแผกกันบ้างในเชิงเทคนิค แต่เป้าหมายนั้นเหมือนๆ กัน (ถ้าจำไม่ผิดสายของหลวงพ่อจรัิญท่านจะเป็นสายนี้) เท่าที่ผมรู้ ที่ไม่ต่างกันก็คือเรื่องเดินจงกรมนี่แหละครับ ท่านจะเน้นมาก ให้เดินก่อนนั่ง เพราะจะทำให้นั่งได้นาน(แต่ไม่ใช่นานเพราะหลับนะครับ อันนั้นผมก็ทำได้นาน อิอิ) ท่านว่าช่วยเสริมวิริยะ และเรื่องเหล่านี้พระพุทธองค์ก็กล่าวสรรเสริญไว้ด้วย แต่ผมหาที่อ้างอิงไม่ได้แล้ว ท่านว่าจะทำให้เป็นคนมีพลานามัยดี เดินทางไกลได้ทน หรืออะไรทำนองนี้แหละครับ

ในเรื่องพระพุทธศาสนานั้น โดยส่วนตัว ผมคิดว่าเป็นเรื่องที่แปลกครับ แปลกตรงที่ยิ่งศึกษาก็ให้รู้สึกว่าตัวเองยิ่งโง่ ยิ่งศึกษาหลักการปฏิบัติก็น้อยลงเรื่อยๆ จนหลังๆ นี้เจอคำว่าปฏิบัติแบบไม่ปฏิบัติมากขึ้นเรื่อยๆ แปลกดีนะครับ แต่สนุก

การใช้ชีวิตแบบรถม้าลำปางทำให้เราพุ่งตรงไปข้างหน้าอย่างเดียวและมองเห็นเท่าที่ที่ครอบหัวของเราจะอนุญาตให้มอง

เห็นด้วยกับคำกล่าวนี้ครับ เดี๋ยวนี้เราถูกครอบงำด้วยอะไรก็ไม่รู้ วางกรอบวางระเบียบ วางแผน วางเป้าหมาย แล้วมาแบ่งเวลา แล้วยัดตัวเองให้ลงกับเวลานั้น ยังกะหุ่นยนต์ ยังกะม้าลำปาง อิอิ

วัฒนธรรมข้าวแกงนั้นบ่งบอกถึงความเป็นไทย เป็นชาวพุทธได้อย่างดี แต่เรากลับไม่เห็นความสำคัญ เรากลับไปรับเอาวัฒนธรรมแดกด่วนมาใช้ ไม่ใช่เฉพาะเวลากินเท่านั้น เวลาอื่นๆ เราก็เอาไปใช้อย่างภาคภูมิใจยิ่งนัก เมื่อเรื่องเหล่านี้เรายังตามก้นเขา ทีหลังเวลาปฏิบัติธรรมก็คงไปเดินจงกรมในฮอลลีวู้ด อิอิ

บ่นวันละนิดจิตแจ่มใสครับ อิอิ

สวัสดีครับ